Doskonała Świątynia

Świątynia zawsze kojarzy się z miejscem społeczności, spotkania Boga z człowiekiem, miejscem kultu i duchowych doznań. Taką Świątynią dla Adama był ogród Eden, gdzie doświadczał błogosławieństwa w codziennych odwiedzinach  swego Boga. Nieposłuszeństwo Adama doprowadziło do utraty tych wspaniałych przeżyć. Został wyrzucony nie tylko z ogrodu Eden, ale utracił też Świątynię.

Bóg kierując się miłością do człowieka, postanowił w swojej wielkiej łasce stworzyć warunki i miejsce społeczności ze Sobą. Tym razem to człowiek zgodnie z Bożą wizją miał zbudować i przygotować miejsce swojej społeczności z Bogiem. Tak jak w Edenie nieposłuszeństwo doprowadziło do wygnania, tak teraz posłuszeństwo i ścisłe wykonanie zaleceń było podstawą do zamieszkania Bożej chwały w Świątyni.

Nasze rozważania rozpoczniemy od Bożego postanowienia wyprowadzenia Izraela z egipskiej niewoli. Będziemy świadkami biblijnej drogi prowadzącej do doskonałej Świątyni.

Mojżesz otrzymuje bardzo szczegółowe wskazówki dotyczące prowadzenia służby umożliwiającej przebywanie w obecności Boga. Pan informuje gdzie w jakich okolicznościach będzie obecny. Wybrany przez Boga przywódca narodu otrzymuje nakaz zbudowania Namiotu Zgromadzenia i Skrzyni Przymierza która ma być miejscem Bożej obecności. To tu będzie mieszkać chwała i majestat Boży. Po dokładnym wykonaniu Bożego polecenia, Mojżesz przekazuje wykonane dzieło w ręce Boże i oczekując na Bożą odpowiedź. Boża reakcja została opisaną na stronicach Biblii:  Wtedy obłok zakrył Namiot Zgromadzenia, a chwała Pana napełniła przybytek. Mojżesz nie mógł wejść do Namiotu Zgromadzenia, gdyż spoczywał na nim obłok a chwała Pana napełniała przybytek.  Ilekroć obłok podnosił się w górę nad przybytkiem, wyruszali synowie izraelscy w drogę w ciągu całej swej wędrówki,  gdy zaś obłok nie podnosił się, nie wyruszali w drogę aż do dnia, gdy znów się podniósł.  Obłok Pana bowiem był nad przybytkiem w dzień, w nocy zaś był w nim ogień przed oczyma całego domu izraelskiego w ciągu całej ich wędrówki. 2Moj. 40:34-37 Izrael został u błogosławiony Bożą obecnością, oto zbudowana Świątynia (Namiot Zgromadzenia) zostaje wypełniona Bożą chwałą. Miejscem sprawowania służby, płynącej wdzięczności, składanych ofiar przebłagalnych i pochwalnych. Pan Bóg swoją obecnością w obłoku stojącym nad Skrzynią Przymierza wytycza czas odpoczynku i przemarszu do obiecanej ziemi. Namiot zgromadzenia jest najważniejszym miejscem, mózgiem i sercem obozu Izraela. Przy Skrzyni Przymierza są podejmowane decyzje i co najważniejsze w tym miejscu przemawia Pan Bóg, udziela instrukcji i duchowego wsparcia. Izrael w najcięższych chwilach swojego pielgrzymowania szuka ratunku i pocieszania stając przed Namiotem Zgromadzenia. Najwspanialsze chwile Izraela są związane z Namiotem Zgromadzenia i Skrzynią Przymierza. Chwała Boża zamieszkała, przyjmując posłuszeństwo i wierność swego ludu. Architektem budowy tego świętego miejsca był sam Pan powołując do tego odpowiednich budowniczych i artystów w swoim rzemiośle. Namiot Zgromadzenia, a szczególnie Skrzynia Przymierza musiała spełniać sztandar ty Boże, stała się świadectwem doskonałości Boga Abrahama, Izaaka i Jakuba, widocznym znakiem Bożej obecności.

Po 40 latach tułaczki, Pan wprowadza Izraela do Ziemi Obiecanej. Po oczyszczeniu ziemi od wrogów, nastąpił czas radości i korzystania z Bożych obietnic w ziemi opływającej mlekiem i miodem. Błogosławiony naród pod wspaniałym panowaniem Króla Dawida cieszy się  z błogosławieństwa tej ziemi. Król oglądając wszechstronną Bożą ochronę zaczyna ubolewać nad skromnym jego zdaniem miejscem przebywania obecności Bożej i postanawia wybudować Świątynię godną Bożej świętości. W tej budowli chce ukazać swoją i narodu wdzięczność i przywiązanie do prawa które otrzymał Mojżesz. Jednak mimo całego oddania nie otrzymał pozwolenia na budowę. Bóg wybrał Króla Salomona do wykonania tego dzieła. Salomon zgodnie z instrukcją Bożą rozpoczął budowę Świątyni, każdy szczegół i zatrudniony człowiek do prowadzenia i nadawania piękna tej budowli był powołany i wyposażony przez Boga zdolnościami do zrealizowania Bożej wizji. Architektem Świątyni był sam Pan który miał zamieszkać w swojej chwale.

Pan Bóg przy poświęceniu Namiotu Zgromadzenia i teraz przy poświęceniu Świątyni Jerozolimskiej wypełnia Ją swoją chwałą, daje dowód swojej obecność. Biblia to wydarzenie opisuje w następujący sposób:  Gdy zaś kapłani wychodzili ze świątyni, obłok napełnił przybytek Pański,  tak iż kapłani nie mogli tam ustać z powodu tego obłoku, aby pełnić swoją służbę, gdyż chwała Pańska napełniła świątynię Pańską. 1 Król. 8:10-11 To powtórzone  przeżycie napawa szacunkiem, bojaźnią i wiarą. Uskrzydla w służbie i posłuszeństwie, daje poczucie bezpieczeństwa, uświadamia wielkość Boga Abrahama, Izaaka i Jakuba.

Izrael w swojej bardzo bogatej historii jest bardzo mocno związany ze Świątynią, wspaniałą służbą kapłanów i lewitów, składających ofiary doświadczając cudownych błogosławieństw. Obowiązkiem każdego Żyda nie zależnie od miejsca zamieszkania było trzy krotne przybycie do  Świątyni w celu  złożenia odpowiednich ofiar: przebłagalnych i dziękczynnych. Świątynia stała się miejscem  podejmowania w obliczu Boga i zgodnie z Jego wolą najważniejszych decyzji. Całe duchowe i polityczne życie jest mocno powiązane z Świątynią i pełnioną służbą. Potęgą Izraela jest Pan Bóg, błogosławiąc służbę kapłanów i składane ofiary a przez nich całe zgromadzenia Izraela. Tętniąca życiem Świątynia górująca nad miastem, stała się widocznym świadectwem jedności Boga z wybranym narodem i spełnienia się Bożych obietnic.

W jednym i drugim przypadku było to miejsce Bożej obecności, Bożego kierownictwa i błogosławieństwa. Jednak z przykrością musimy stwierdzić, że historia zatoczyła koło. Jak Adam przez nieposłuszeństwo utracił swoją Świątynię, tak samo nieposłuszeństwo Izraela doprowadziło do zburzenia wspaniałej Świątyni w Jerozolimie i tym samym. Grzech nieposłuszeństwa ponownie oddzielił człowieka z Bogiem.

Pan Bóg, będąc Bogiem  miłości i sprawiedliwości kieruje swoją łaskę do wszystkich narodów, już nie jest ważne pochodzenie i przynależność etniczna, tylko wierność, posłuszeństwo i miłość do Bożego prawa. Ten Boży plan wymaga zupełnie innej Świątyni. Okres łaski objawionej w przyjściu Pana Jezusa na ziemię, obfituje w miłosierdzie, łaskę i usynowienie. W tym nowym wymiarze Bożej łaski, Świątynia jest dalej miejscem Bożego działania. Ta nowa Świątynia jest budowana w autorytecie Ducha Świętego.

Świątynia budowana w Jezusie nie jest już drogiego kamienia, cedrowego drzewa ozdabianego złotem, nie jest też umiejscowiona na określonej szerokości geograficznej. Świątynia jest budowana na mocnym fundamencie gdzie węgielnym kamieniem jest sam Pan Jezus, a spoiwem łączącym poszczególne elementy jest spływająca krew Bożego Baranka z Golgoty. Pan swoją obecnością i chwałą pragnie przebywać w żywej budowli jakim jest zbawiony człowiek. Nowotestamentowa Świątynia zostaje napełniona Duchem Świętym wyposażona darami i co jest bardzo ważne uzdolniona do przynoszenia oczekiwanych przez Boga owoców. Biblia w bardzo prosty i zrozumiały sposób przedstawia umiejscowienie nowotestamentowej Świątyni. Tą prawdę   potwierdzimy kilkoma cytatami:

– Czy nie wiecie, że świątynią Bożą jesteście i że Duch Boży mieszka w was? 1Kor. 3:16  

– Albo czy nie wiecie, że ciało wasze jest świątynią Ducha Świętego, który jest w was i którego macie od Boga, i że nie należycie też do siebie samych? 1Kor.6:19

– Jeśli ktoś niszczy świątynię Bożą, tego zniszczy Bóg, albowiem świątynia Boża jest święta, a wy nią jesteście. 1Kor. 3:17

To żywa Świątynia oczyszczona krwią Pana Jezusa w odpowiedzi na szczerą pokutę i nawrócenie zostaje napełniona chwałą i jednością ze swoim zbawicielem:  A Ja dałem im chwałę, którą mi dałeś, aby byli jedno, jak my jedno jesteśmy. Jana 17:22 Boże wymagania w stosunku do nowej Świątyni którą jesteś lub możesz być, są oparte na Bożej miłości skierowanej do człowieka. Omawiane wcześniej Świątynie zawdzięczały swoją wielkość dzięki dokładnemu realizowaniu Bożego planu. Dzisiaj Pan oczekuje dokładnie tego samego, umiejscawiając Świątynię w swoim słudze wołając „oddaj serce” ujmując to w dwóch przykazaniach:

1.  A On mu powiedział: Będziesz miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z całej myśli swojej. Mat. 22:37

2.   A drugie podobne temu: Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego. Mat. 22:39

Wykonanie prawa miłości wprowadza w świętość i pełnię Ducha. Zwróćmy uwagę na Boże oczekiwanie:

1.   Świętymi bądźcie, bo Ja jestem święty. 1 Piotr. 1:16

2.   ale bądźcie pełni Ducha,  Ef. 5:18

Powtórzę, prowadzenie życia zgodnego z Ewangelią Pana Jezusa wypełnia Świątynię Duchem Świętym i obecnością Jezusa w codziennym pielgrzymowaniu. Żyjąca Świątynia wypełniona mocą, jest zdolna zrealizować Boże zadania które wzmacniają i rozszerzają budowę Świątyni kierując się z przesłaniem do każdego człowieka. Można zadać sobie pytanie: Czy jestem Świątynią wypełnioną Duchem Świętym? Czy jestem Świątynią posłuszną i gotową do spełnienia każdego Bożego oczekiwania? Czy czasami nie niszczę Świątynię, a tym samym niszczę samego siebie?

Dziecko Boże jest Świątynią w której mieszka Bóg Ojciec i Syn Jezus. Ta prawda jest ujęta w nauczania Mistrza: Odpowiedział Jezus, i rzekł mu: Jeśli mię kto miłuje, słowo moje zachowywać będzie; i Ojciec mój umiłuje go, i do niego przyjdziemy, a mieszkanie u niego uczynimy. Jana 14:23.  Świątynia w której przebywa Duch Święty staje się też Bożym listem zaadresowanym do każdego żyjącego człowieka, Świątynią która przekazuje prawdę o zbawieniu w imieniu Jezus.

Kościół Pana Jezusa oczekuje powtórnego przyjścia Pana Jezusa, który zostanie wprowadzony do doskonałej Świątyni. Ku naszemu zaskoczeniu Jan w widzeniu na wyspie Patmos widział rzeczy które nawiązują do jednych z pierwszych etapów budowy Świątyni, zwróćmy uwagę na dwa zacytowane miejsca objawienia:

1.  A potem widziałem, i oto otwarła się w niebie świątynia Namiotu Świadectwa, Obj. Jan 15:5

2.  I otworzyła się świątynia Boża, która jest w niebie, i ukazała się Skrzynia Przymierza jego w świątyni jego; Obj. Jan 11:19

Wymienione cytaty są potwierdzeniem Bożej ciągłość. Ojcowskiej pracy związanej ze zbawieniem człowieka, przekazuje prawdę o miłości skierowanej do człowieka.

Dochodząc do wspaniałego opisu nowego Jeruzalem przygotowanego bezpośrednią mocą Najwyższego zostajemy zapoznani z doskonałą Świątynia:  Lecz świątyni w nim nie widziałem; albowiem Pan, Bóg, Wszechmogący jest jego świątynią, oraz Baranek.  A miasto nie potrzebuje ani słońca ani księżyca, aby mu świeciły; oświetla je bowiem chwała Boża, a lampą jego jest Baranek. Obj. Jan 21:22-23 Chciałoby się krzyknąć: Alleluja, chwała Bogu Żywemu.

Zwycięstwo Pana Jezusa wprowadza zbawionego człowieka w cudowną wieczność, do Świątyni którą jest sam Bóg oraz Baranek. Amen. W niej spełniają się wszystkie obietnicy.

Drogi czytelniku, skorzystaj z możliwości ukończenia budowy swojej Świątyni będąc wprowadzony do Świątyni doskonałej którą jest sam Pan Bóg Wszechmogący.

udstępnij

Recommended Posts

Dodaj komentarz