Zaufaj Panu, On wszystko dobrze uczyni

Tematem, który jest bardzo często poruszany wśród ludzi wierzących, a który został zasygnalizowany w tytule, jest temat wiary i zaufania. Jeżeli człowiek chce doświadczyć Bożej obecności w swoim życiu musi uwierzyć, że Pan Bóg istnieje, zgodnie z nauczaniem Biblii: Bez wiary zaś nie można podobać się Bogu; kto bowiem przystępuje do Boga, musi uwierzyć, że On istnieje i że nagradza tych, którzy go szukają (Hebr. 11,6).

Wiara jest też kluczem odmykającym Boże błogosławieństwa i czyni z rzeczy niemożliwych możliwe: Jezus spojrzał na nich i rzekł: U ludzi to rzecz niemożliwa, ale nie u Boga; albowiem u Boga wszystko jest możliwe (Mar.10,27). To właśnie wiara w Pana Jezusa pozwoliła otrzymać chorej kobiecie uzdrowienie: A Jezus, obróciwszy się i ujrzawszy ją, rzekł: Ufaj, córko, wiara twoja uzdrowiła cię. I od tej chwili niewiasta była uzdrowiona (Mat. 9,22). W innym miejscu czytamy: I powiedział do kobiety: Wiara twoja zbawiła cię, idź w pokoju (Łuk. 7,50). Przykłady działania wiary w życiu ludzi wierzących można zauważyć nie tylko na stronicach Biblii. Dzisiaj również mamy wiele wspaniałych świadectw działania Bożej wiary mieszkającej w sercu człowieka.
Wspaniałym błogosławieństwem dla człowieka, obok wiary, jest także zaufanie, które kieruje wzrok, serce i umysł do nauki Pisma Świętego i łaski płynącej z mocy zbawiennej Pana Jezusa.
Przyjrzyjmy się może nieco bliżej biblijnemu zagadnieniu związanemu z tematem zaufania. Ten Boży przywilej, jakim jest zaufanie Panu Bogu, wnosi do życia człowieka bardzo wiele wspaniałych przeżyć i doświadczeń. W cudowny sposób możemy codziennie odczuwać Boże prowadzenie w naszej ziemskiej pielgrzymce.
Zanim przejdziemy do dalszych rozważań zwróćmy jednak uwagę na dwa przykłady biblijne:
1.    Gdy Izrael odstąpił od Bożych przykazań, wówczas rozpoczął się nad nimi Boży sąd. Król babiloński wysłał swoje wojska, które zgodnie z proroctwem Jeremiasza, zdobyły Jeruzalem. Jednak w narodzie izraelskim znalazł się człowiek, który zaufał Panu Bogu. Nagrodą za zaufanie Bogu było uratowanie jego życia. Boża łaska została objawiona w słowach proroka Jeremiasza: Idź i powiedz Ebedmelechowi, Etiopczykowi, tak: Tak mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Oto Ja spełnię moje słowa nad tym miastem ku złemu, a nie ku dobremu, i sprawdzą się w owym dniu na twoich oczach. Lecz ciebie wyratuję w owym dniu i nie będziesz wydany w ręce mężów, których się boisz. Albowiem na pewno wybawię cię i nie padniesz od miecza, i zyskasz swoje życie jako zdobycz, bo mi zaufałeś – mówi Pan (Jer. 39,16-18). Pan Bóg mówi jednoznacznie: ponieważ mi zaufałeś daruję ci życie.

2.    Prorok Izajasz ogłasza wspaniałą prawdę Oto, Bóg zbawieniem moim! Zaufam i nie będę się lękał: gdyż Pan jest mocą moją i pieśnią moją, i zbawieniem moim (Iz. 12,2). Zaufanie dla Izajasza wiernego, posłusznego i wykonującego wolę Bożą było źródłem radości, mocy i zbawienia.

Rozważanie na temat zaufania pragnę oprzeć na dwóch wersetach Psalmu 37. Pierwszą myśl zbuduję na wierszu trzecim: Zaufaj Panu i czyń dobrze, a drugą myśl na wierszu piątym: Zaufaj mu a On wszystko dobrze uczyni.
Czytając ten Psalm zauważyłem bardzo mocny związek między zaufaniem a praktycznym przełożeniem nauczania Pana Jezusa na nasze codzienne życie. Proszę zwrócić uwagę na to, że psalmista zaufanie powiązał z czynieniem dobra. Inaczej mówiąc, zaufanie nabiera sensu, staje się faktyczną siła duchową pomocną do zwalczania wszelkich zasadzek diabelskich, wówczas, gdy wprowadzamy je do naszego codziennego działania. Psalmista nie zatrzymał się na stwierdzeniu: zaufaj Panu, a dalej się nie martw! Skoro już zostałeś przyjęty przez Pana jako Jego sługa, to masz już glejt na zbawienie i nie musisz się za bardzo przejmować. Co byś nie robił będziesz zbawiony. Jednak, jak zauważamy, psalmista wprowadza nas znacznie głębiej, ukazując Boże oczekiwanie zawarte w słowach „czyń dobrze”.
Czynić dobrze, wyrządzać dobro, wnosić dobro – co to tak naprawdę oznacza w życiu praktycznym? Swego czasu uczniowie, zwracając się do Pana Jezusa, użyli określenia „Nauczycielu dobry”. Aby tak powiedzieć, musieli mieć przecież jakąś do tego podstawę? Czego musieli być zatem świadkami? Z pewnością ujęło ich to, co widzieli w Jezusie: to, jak rozwiązywał problemy przygniatające wielu ludzi, jak uzdrawiał chorych, uwalniał zniewolonych, jak biednym niósł nadzieję, wskrzeszał zmarłych, przebaczał grzesznikom. Dobro wyświadczane przez Pana Jezusa objawiało się w szczęściu i radości otaczających Go ludzi. W ich sercach pojawiała się nadzieja, ponieważ Jezus czynił dobro. Dobrym można nazwać wszystko to, co jest zgodne z nauczaniem Biblii i co wnosi radość i pokój do serca człowieka. Słownik Biblijny tak definiuje dobro: „w Biblii przymiotnik ten nie jest jedynie wyrazem aprobaty, dobrem jest bowiem wszystko, co służy życiu i rozwojowi człowieka. Przede wszystkim Bóg jest dobrem, także dobro jest definiowane przez wprowadzenie go od samego Boga (Mar. 10,18). Boża dobroć objawia się w chwale stworzenia i błogosławieństwach natury. Również jego przykazania są dobre i dlatego posłuszeństwo jest dobre. Zatem dobre jest okazywanie miłości bliźniemu i wykonywanie dzieła dobroczynności ponieważ wynikają one z miłości do Boga”. Dobro jest też lustrem pokazującym tak naprawdę nasze wnętrze. Może ono reprezentować kapłana, lewitę lub Samarytanina, w nawiązaniu do znanego biblijnego nauczania: Pewien Samarytanin zaś, podróżując tędy, podjechał do niego i ujrzawszy, ulitował się nad nim. I podszedłszy opatrzył rany jego, zalewając je oliwą i winem, po czym wsadził go na swoje bydlę, zawiózł do gospody i opiekował się nim (Łuk. 10,30-35).

Codziennie przewija się wokół nas tak wielu ludzi: rodzina, sąsiedzi, koledzy i koleżanki w pracy, w szkole. Czy kiedykolwiek zdarzyło nam się usłyszeć o sobie taka opinię: ten człowiek jest dobry, wnosi w nasze życie nadzieję, służy zawsze pomocą, na niego można liczyć, z nim można porozmawiać na wszystkie tematy, skąd u niego tyle dobra, kim on właściwie jest?

Dobro otwiera nam drogę do ewangelizowania otoczenia, w którym się znajdujemy. Dobro Jezusa zaowocowało dobrymi decyzjami Zacheusza. Myślę że wielu ludzi robiło duże oczy, gdy usłyszeli: Panie, oto połowę majątku mojego daję ubogim, a jeśli na kim co wymusiłem, jestem gotów oddać w czwórnasób. Przecież znali tego człowieka jako bezlitosnego przełożonego nad celnikami będącego na posługach okupanta. Z pewnością szczypali się w ucho i zadawali sobie pytanie, czy na pewno dobrze słyszymy? Słyszeli jednak dobrze, ponieważ dobro płynące od Jezusa zawsze wyzwala kolejne dobro i służy ku chwale Bożej. Dobro może zaistnieć wtedy, gdy wypełnimy w życiu prawo i oczekiwanie Boże. A oto kila cytatów Biblii:

1.    Nade wszystko miejcie gorliwą miłość jedni ku drugim, gdyż miłość zakrywa mnóstwo grzechów (1 Piotra 4,8);

2.    i baczmy jedni na drugich w celu pobudzenia się do miłości i dobrych uczynków (Hebr. 10,24),

3.    ulegając jedni drugim w bojaźni Chrystusowej (Efez. 5,21);

4.    I nie czyńcie nic z kłótliwości ani przez wzgląd na próżną chwałę, lecz w pokorze uważajcie jedni drugich za wyższych od siebie (Fil. 2,3);

5.    Nie bądźmy chciwi próżnej chwały, jedni drugich drażniąc, jedni drugim zazdroszcząc (Gal. 5,26);

6.    Jedni drugich brzemiona noście, a tak wypełnicie zakon Chrystusowy (Gal. 6,2);

7.    Znajduję tedy w sobie zakon, że gdy chcę czynić dobrze, trzyma się mnie złe (Rzym. 7,21);

8.    A czynić dobrze nie ustawajmy, albowiem we właściwym czasie żąć będziemy bez znużenia (Gal. 6,9);

9.    Baczcie, ażeby nikt nikomu złem za złe nie oddawał, ale starajcie się czynić dobrze sobie nawzajem i wszystkim (1 Tes. 5,15);

10.    A wy, bracia, nie ustawajcie czynić dobrze (2 Tes. 3,13);

11.    Kto więc umie dobrze czynić, a nie czyni, dopuszcza się grzechu (Jak. 4,17).

Czynienie dobra wprowadza nas w błogosławiony wiersz piąty: Zaufaj mu a On wszystko dobrze uczyni, przez co też zostajemy włączeni w niezgłębione bogactwo Bożej dobroci. Psalmista mówiąc zaufaj Panu, wprowadza nas też w Bożą reakcję, Bożą odpowiedź, na nasze zaufanie: a On wszystko dobrze uczyni. Nie znam człowieka, który nie chciałby być otoczony dobrem, który nie tęskni do odbierania dobra, który nie oczekuje na dobro. Świat, w którym żyjemy charakteryzuje się wszystkim, tylko nie tym co dobre, nie tym co daje miłość, co pozwala na godne życie. Środki masowego przekazu prześcigają się z informacjami na temat wynaturzenia człowieka. Dobro jest często tematem wstydliwym ale chwalenie się że wypiło się ponad miarę, że zdradziło się żonę, że dobrze się komuś dołożyło, snucie różnego rodzaju insynuacji i podejrzeń, stawianie tez wyssanych z palca, a następnie, w imię powołania, zaciekłe ich bronienie, stawiają dziś takiego człowieka w roli bohatera! Jak to przykro, gdyż taki bohater jest godny pożałowania. Droga do niszczenia autorytetów, a tym samym i dobra, jest dzisiaj na fali, skutki czego oglądamy nie tylko w tym świecie ale często też w rodzinach a nawet i zborach. Bilans tego stanu rzeczy jest przerażający, rozbite rodziny, wszędzie obecna przemoc, ciągłe szukanie swego a nie to co Boże w konsekwencji coraz bardziej oddala od społeczności z Bogiem.
Pan Bóg udziela nagrody tym, którzy Mu zaufali. Tą nagrodą jest obietnica, że On wszystko dobrze uczyni.
Oto kilka miejsc Bożego Słowa na potwierdzenie tego faktu:

1.    Otrzymujemy od Boga łaskę, dzięki której rozumiemy potrzebę pokuty i zwrócenia się do Bożych przykazań (por. Łuk.11,32; Mar. 1,15; Dz. Ap. 3;19).

2.    Krew Chrystusowa obmywa nas od wszelkich grzechów (por. I Jana 1,7; Ef. 2,13; Hebr. 9,14).

3.    W codziennym życiu już nie jesteśmy osamotnieni  (por. Mat. 28,20).

4.    Nasze problemy i choroby możemy złożyć u stóp Jezusa (por. Iz. 53,4; Mat. 8,17).

5.    Bóg kieruje naszymi rodzinami (por. Dz. Ap. 16,31).

Dobro, którym otacza Bóg tych, którzy Mu zaufają prowadzi do bram Królestwa Bożego, ale też w tym życiu ziemskim nie pozostawia nas w rozpaczy i beznadziei. Stąd też wszyscy, którzy zaufali Jezusowi, są ludźmi szczęśliwymi, radosnymi i pełnymi Bożego pokoju, gdyż ich sprawy nie są już tylko ich sprawami, ale też tego, który powiedział: Ja wszystko dobrze uczynię. Apostoł Paweł ujął to w następujący sposób: A wiemy, że Bóg współdziała we wszystkim ku dobremu z tymi, którzy Boga miłują, to jest z tymi, którzy według postanowienia jego są powołani (Rzym. 8,28). Codzienne doświadczenia i przejściowe problemy, codzienna walka z przeciwnikiem Bożej prawdy nie są w stanie zagłuszyć Bożego działania. Mąż Boży Paweł ogłasza to całemu światu: Albowiem jestem tego pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani potęgi niebieskie, ani teraźniejszość, ani przyszłość, ani moce,  ani wysokość, ani głębokość, ani żadne inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Bożej, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym (Rzym. 8:,8-39).
To właśnie Boża miłość stworzyła nam warunki do korzystania z Bożego dobra. Pan Bóg posłał swojego Syna, a naszego Pana Jezusa, przekazał naukę, przygotował ogromną ilość dobra i oczekuje: na zaufanie Mu i czynienie dobra. Oddaj życie Panu Jezusowi, poświęć się dla Niego a staniesz się człowiekiem ubłogosławionym Bożym dobrem. Tylko zaufaj i czyń dobrze, a nie zabraknie dobra Bożego w życiu twoim i twojej rodziny. Boże dobro kończy się słowami Pana Jezusa: W domu Ojca mego wiele jest mieszkań; gdyby było inaczej, byłbym wam powiedział. Idę przygotować wam miejsce. A jeśli pójdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę znowu i wezmę was do siebie, abyście, gdzie Ja jestem, i wy byli (Jana 14,2).

Amen.

udstępnij

Recommended Posts

Dodaj komentarz