Transmisja na żywo
Transmisja na żywo
Kościół CHWZ
Chrześcijańska Wspólnota Zielonoświątkowa
Zbór w Legnicy
Chrześcijańska Wspólnota
Zielonoświątkowa
Zbór w Legnicy

Słowo od Pastora

Bracia w służbie

Adam Chyży
Adam Chyży
Pastor
Rafał Szczechowski
Rafał Szczechowski
Pastor
Roman Jawdyk
Roman Jawdyk
Pastor Senior
Prezbiter Naczelny CHWZ
Michał Jawdyk
Michał Jawdyk
Pastor Senior
Senior Prezbiter
Sławek Potomski
Sławomir Potomski
Diakon
Tadeusz Iwanicki
Tadeusz Iwanicki
Diakon ds. gospodarczych

Zasady wiary

Poznaj fundamentalne wartości, którymi się kierujemy.

Wiara w Boga jest podstawą życia każdej osoby wierzącej. Bóg objawia się w Biblii jako jeden, lecz w trzech osobach: w postaci Ojca, Syna i Ducha Świętego. Jak to możliwe? Czy można to w jakiś sposób pojąć rozumem? Czy Bóg w jakiś sposób manifestuje się człowiekowi? Na wszystkie te pytania postaramy się odpowiedzieć w tym krótkim opracowaniu.

Pismo Święte określa Boga jako wszechmogącego, wszechwiedzącego i wszechobecnego Stworzyciela nieba, Ziemi i całego wszechświata, nieograniczonego czasem ani przestrzenią. Biblia opisuje Boga jako duchową osobowość (zobacz: Ew. Jana 4,24), której ograniczony ludzki umysł nie jest w stanie w pełni pojąć.

A jednak, Bóg daje się poznać człowiekowi na tyle na ile człowiek sam tego zechce – poprzez Pismo Święte, modlitwę i wypełnianie Bożej woli. Jeden Bóg w trzech osobach – Ojciec, Syn i Duch Święty objawiał się człowiekowi przez cały okres istnienia ludzkości. „Bo niewidzialna jego istota, to jest wiekuista jego moc i bóstwo, mogą być od stworzenia świata oglądane w dziełach i poznane umysłem […]” (List do Rzymian 1:20).

A więc Biblia opisuje, że chociaż „Boga nikt nigdy nie widział” (Ewangelia Jana 1:18, I List Jana 4:12), to jednak oglądając Boże stworzenie możemy podziwiać Majestat Stwórcy. Wiele jest rzeczy na tej ziemi, których nie możemy oglądać, a jednak widząc efekty ich działania możemy być pewni, że one istnieją. Jednym z wielu mogą być fale elektromagnetyczne – nie widzimy ich, a jednak dzięki nim możemy rozmawiać z innymi osobami na dalekie odległości w czasie rzeczywistym, czy przeglądać Internet. Jest więc rzeczą pewną, że one istnieją i sprawiają, że możemy korzystać z wielu udogodnień. Bóg również istnieje i możemy widzieć efekty jego działania chociażby we własnym ciele. Pismo Święte opisuje, że człowiek został stworzony na obraz i podobieństwo Boga, jest koroną jego stworzenia. Do dzisiaj ludzkość nie jest w stanie rozwikłać wielu skomplikowanych tajemnic ludzkiego ciała i doskonałości jego mechanizmów.

Każda z trzech osób Boga ma swoje unikatowe zadanie w dziejach świata i unikalny charakter. Biblia określa Boga Ojca jako pierwszą osobę trój-jedynego Boga, która jest ponad wszystkim i stworzyła wszystko. Opisuje również osobę Jezusa Chrystusa – Syna Bożego, którego Bóg – Ojciec posłał na ten świat w ciele ludzkim, żeby przez Jego śmierć na krzyżu umożliwić wybawienie od potępienia każdemu człowiekowi. Trzecią osobą Boga jest Duch Święty, który działając na ziemi w sercach ludzi prowadzi ich do Boga i przekonuje o grzechu, sprawiedliwości i sądzie (Ewangelia Jana 16:8).

Bóg też, od początku stworzenia człowieka, nie milczy. Od zawsze przemawiał do człowieka – za pośrednictwem swoich sług – proroków (List do Hebrajczyków 1:1), poprzez sumienie, które jest integralną częścią każdej ludzkiej istoty. Wreszcie, Bóg mówi do człowieka przez osobę Jezusa Chrystusa, którego nauka została spisana w Biblii, a także przez Ducha Świętego, który poprzez widzenia, sny, proroctwa, objawienia a także poprzez oddziaływanie na sumienie człowieka, przekazuje mu bożą wolę.

Biblia mówi, że każdy człowiek stanie przed Bogiem i zda sprawę ze swojego życia, które prowadził na ziemi i zostanie osądzony zgodnie z Bożą sprawiedliwością. Warto zatem zainteresować się tym jakie jest Boże prawo i Boża wola względem każdego człowieka, ponieważ sama wiara, czy świadomość tego, ze Bóg istnieje nie powoduje automatycznie zbawienia człowieka i wiecznej radości w niebie. Pismo Święte określa, że „demony również wierzą i drżą” (List Jakuba 2:19), a więc prawdziwa wiara w Boga powoduje, że człowiek chce wypełniać wolę Bożą opisaną na kartach Biblii (List Jakuba 2:26).

Вера в Бога — это основа жизни каждого верующего человека. Бог открывается в Библии как единый, но в трёх Лицах: в образе Отца, Сына и Святого Духа. Как это возможно? Можно ли это каким-то образом постичь разумом? Каким-то образом проявляет ли Себя Бог человеку? На все эти вопросы мы постараемся ответить в данном коротком разборе.

Священное Писание определяет Бога как всемогущего, всеведущего и вездесущего Творца неба, Земли и всей вселенной, не ограниченного ни временем, ни пространством. Библия описывает Бога как духовную Личность (см. Ев. от Иоанна 4:24), которую ограниченный человеческий разум не в состоянии полностью постичь.

И всё же Бог даёт познать Себя человеку настолько, насколько сам человек этого пожелает — через Священное Писание, молитву и исполнение Божьей воли. Единый Бог в трёх Лицах — Отец, Сын и Святой Дух — открывался человеку на протяжении всей истории существования человечества. «Ибо невидимое Его, вечная сила Его и Божество, от создания мира через рассматривание творений видимы [...] и постигаемы умом» (Послание к Римлянам 1:20).

Итак, Библия говорит, что хотя «Бога не видел никто никогда» (Евангелие от Иоанна 1:18, 1-е Послание Иоанна 4:12), тем не менее, взирая на Божье творение, мы можем восхищаться величием Творца. На этой земле есть множество вещей, которые мы не можем видеть, но, видя результаты их действия, мы можем быть уверены, что они существуют. Одним из многих примеров могут служить электромагнитные волны — мы их не видим, но благодаря им можем разговаривать с другими людьми на больших расстояниях в реальном времени или пользоваться интернетом. Итак, это несомненный факт, что они существуют и позволяют нам пользоваться множеством удобств. Бог также существует, и мы можем видеть результаты Его действия хотя бы в своём собственном теле. Священное Писание говорит, что человек был создан по образу и подобию Бога, он — венец Его творения. До сих пор человечество не в состоянии разгадать многие сложные тайны человеческого тела и совершенства его механизмов.

Каждое из трёх Лиц Бога имеет свою уникальную задачу в истории мира и уникальный характер. Библия определяет Бога Отца как первое Лицо триединого Бога, Который выше всего и создал всё. Она также описывает Личность Иисуса Христа — Сына Божьего, Которого Бог-Отец послал в этот мир во плоти человеческой, чтобы через Его смерть на кресте дать каждому человеку возможность избавления от осуждения. Третье Лицо Бога — Святой Дух, Который, действуя на земле в сердцах людей, ведёт их к Богу и обличает в грехе, праведности и суде (Евангелие от Иоанна 16:8).

Бог тоже, с самого сотворения человека, не молчит. Он всегда говорил с человеком — через Своих слуг-пророков (Послание к Евреям 1:1), через совесть, которая является неотъемлемой частью каждого человеческого существа. Наконец, Бог говорит с человеком через Личность Иисуса Христа, чьё учение записано в Библии, а также через Святого Духа, Который посредством видений, снов, пророчеств, откровений, а также посредством воздействия на совесть человека передаёт ему Божью волю.

Библия говорит, что каждый человек предстанет перед Богом и даст отчёт о своей жизни, которую он вёл на земле, и будет судим по Божьей справедливости. Поэтому стоит заинтересоваться тем, каков Божий закон и Божья воля по отношению к каждому человеку, ведь сама вера или осознание того, что Бог существует, автоматически не даёт человеку спасения и вечной радости на небесах. Священное Писание говорит, что «и бесы веруют, и трепещут» (Послание Иакова 2:19), а значит, истинная вера в Бога побуждает человека желать исполнять Божью волю, описанную на страницах Библии (Послание Иакова 2:26).

Faith in God is the foundation of the life of every believer. God reveals Himself in the Bible as one, yet in three Persons: as the Father, the Son, and the Holy Spirit. How is this possible? Can it somehow be grasped by reason? Does God somehow manifest Himself to man? We will try to answer all these questions in this brief study.

Scripture describes God as the almighty, all-knowing, and omnipresent Creator of heaven, earth, and the entire universe, unlimited by time or space. The Bible describes God as a spiritual Being (see John 4:24), whom the limited human mind is unable to fully comprehend.

And yet, God allows Himself to be known by man to the extent that man himself desires it — through Scripture, prayer, and the doing of God's will. The one God in three Persons — the Father, the Son, and the Holy Spirit — has revealed Himself to man throughout the entire history of mankind. "For his invisible attributes, namely, his eternal power and divine nature, have been clearly perceived, ever since the creation of the world, in the things that have been made" (Romans 1:20).

So the Bible states that although "no one has ever seen God" (John 1:18, 1 John 4:12), by looking at God's creation we can admire the Majesty of the Creator. There are many things on this earth that we cannot see, yet by seeing the effects of their action we can be certain that they exist. Electromagnetic waves are one such example — we do not see them, yet thanks to them we are able to talk to other people at great distances in real time, or browse the internet. So it is a certain fact that they exist and make possible many of our conveniences. God likewise exists, and we can see the effects of His action even within our own bodies. Scripture states that man was created in the image and likeness of God, and is the crown of His creation. To this day, humanity is unable to unravel many of the intricate mysteries of the human body and the perfection of its mechanisms.

Each of the three Persons of God has His own unique role in the history of the world and a unique character. The Bible identifies God the Father as the first Person of the triune God, who is over all things and created all things. It also describes the Person of Jesus Christ — the Son of God, whom God the Father sent into this world in human flesh, so that through His death on the cross He might make it possible for every person to be delivered from condemnation. The third Person of God is the Holy Spirit, who, working on earth in the hearts of people, leads them to God and convicts them of sin, righteousness, and judgment (John 16:8).

God, too, has not been silent since the beginning of man's creation. He has always spoken to man — through His servants, the prophets (Hebrews 1:1), and through conscience, which is an integral part of every human being. Finally, God speaks to man through the Person of Jesus Christ, whose teaching has been recorded in the Bible, and also through the Holy Spirit, who conveys God's will to man through visions, dreams, prophecies, revelations, and also by working on man's conscience.

The Bible says that every person will stand before God and give an account of the life they lived on earth, and will be judged according to God's justice. It is therefore worth taking an interest in what God's law and God's will are toward every person, because faith alone, or merely the awareness that God exists, does not automatically bring about a person's salvation and eternal joy in heaven. Scripture states that "even the demons believe—and shudder!" (James 2:19), and so genuine faith in God causes a person to desire to do the will of God as described in the pages of the Bible (James 2:26).

Der Glaube an Gott ist die Grundlage des Lebens jedes Gläubigen. Gott offenbart sich in der Bibel als einer, aber in drei Personen: als Vater, Sohn und Heiliger Geist. Wie ist das möglich? Kann man dies irgendwie mit dem Verstand begreifen? Offenbart sich Gott dem Menschen auf irgendeine Weise? Auf all diese Fragen werden wir in dieser kurzen Abhandlung eine Antwort zu geben versuchen.

Die Heilige Schrift beschreibt Gott als den allmächtigen, allwissenden und allgegenwärtigen Schöpfer des Himmels, der Erde und des gesamten Universums, der weder durch Zeit noch durch Raum begrenzt ist. Die Bibel beschreibt Gott als geistliches Wesen (siehe Joh 4,24), das der begrenzte menschliche Verstand nicht vollständig erfassen kann.

Und dennoch lässt sich Gott dem Menschen so weit erkennen, wie der Mensch selbst es wünscht – durch die Heilige Schrift, das Gebet und die Erfüllung des göttlichen Willens. Der eine Gott in drei Personen – Vater, Sohn und Heiliger Geist – hat sich dem Menschen während der gesamten Geschichte der Menschheit offenbart. „Denn sein unsichtbares Wesen, das ist seine ewige Kraft und Gottheit, wird seit der Schöpfung der Welt ersehen aus seinen Werken, wenn man sie wahrnimmt […]" (Römer 1,20).

So beschreibt die Bibel, dass zwar „Gott hat niemand je gesehen" (Johannes 1,18; 1. Johannes 4,12), wir aber dennoch beim Betrachten der göttlichen Schöpfung die Majestät des Schöpfers bewundern können. Es gibt viele Dinge auf dieser Erde, die wir nicht sehen können, und doch können wir, wenn wir die Auswirkungen ihres Wirkens sehen, sicher sein, dass sie existieren. Eines von vielen Beispielen sind elektromagnetische Wellen – wir sehen sie nicht, doch dank ihnen können wir mit anderen Menschen über große Entfernungen in Echtzeit sprechen oder im Internet surfen. Es ist also eine sichere Tatsache, dass sie existieren und uns viele Annehmlichkeiten ermöglichen. Auch Gott existiert, und wir können die Auswirkungen seines Wirkens schon allein in unserem eigenen Körper sehen. Die Heilige Schrift beschreibt, dass der Mensch nach dem Bild und Gleichnis Gottes geschaffen wurde und die Krone seiner Schöpfung ist. Bis heute ist die Menschheit nicht in der Lage, viele komplizierte Geheimnisse des menschlichen Körpers und der Vollkommenheit seiner Mechanismen zu entschlüsseln.

Jede der drei Personen Gottes hat ihre eigene, einzigartige Aufgabe in der Geschichte der Welt und einen einzigartigen Charakter. Die Bibel bezeichnet Gott den Vater als die erste Person des dreieinigen Gottes, die über allem steht und alles erschaffen hat. Sie beschreibt auch die Person Jesu Christi – des Sohnes Gottes, den Gott der Vater in menschlichem Fleisch in diese Welt sandte, damit durch seinen Tod am Kreuz jedem Menschen die Errettung von der Verdammnis ermöglicht werde. Die dritte Person Gottes ist der Heilige Geist, der auf Erden in den Herzen der Menschen wirkt, sie zu Gott führt und von Sünde, Gerechtigkeit und Gericht überführt (Johannes 16,8).

Auch schweigt Gott seit der Erschaffung des Menschen nicht. Er hat von jeher zum Menschen gesprochen – durch seine Diener, die Propheten (Hebräer 1,1), durch das Gewissen, das ein fester Bestandteil jedes menschlichen Wesens ist. Schließlich spricht Gott zum Menschen durch die Person Jesu Christi, dessen Lehre in der Bibel aufgezeichnet wurde, sowie durch den Heiligen Geist, der durch Visionen, Träume, Prophezeiungen, Offenbarungen und auch durch das Einwirken auf das Gewissen des Menschen dessen göttlichen Willen übermittelt.

Die Bibel sagt, dass jeder Mensch vor Gott treten und Rechenschaft über sein Leben auf Erden ablegen wird und nach Gottes Gerechtigkeit gerichtet wird. Es lohnt sich daher, sich dafür zu interessieren, welches Gottes Gesetz und welches sein Wille gegenüber jedem Menschen ist, denn der bloße Glaube oder das Bewusstsein, dass Gott existiert, bewirkt nicht automatisch die Errettung des Menschen und die ewige Freude im Himmel. Die Heilige Schrift sagt: „Auch die Dämonen glauben's und zittern" (Jakobus 2,19), und so bewirkt echter Glaube an Gott, dass der Mensch den in der Bibel beschriebenen Willen Gottes erfüllen möchte (Jakobus 2,26).

Wierzymy w Jezusa Chrystusa, który jest Bogiem (Ewangelia Jana 1:1-2, I List Jana 5:20) jak również centralną postacią Nowego Testamentu i całej Biblii. Jako syn Boga Ojca został wysłany z własnej woli na ziemię, aby żyjąc na niej w ciele ludzkim wypełnić specjalną misję zbawienia ludzkości. Jak to mogło się wydarzyć? Postaramy się wyjaśnić to w tym krótkim opracowaniu.

Bóg jest źródłem i wyznacznikiem dobra i moralności. Zaszyte w każdym człowieku sumienie jest Bożym głosem wewnątrz człowieka, który kieruje go do czynienia Bożej woli. A jednak już pierwsi ludzie stworzeni przez Boga, poprzez chytry diabelski podstęp zostali oszukani i przekroczyli jedyne Boże przykazanie, które nakazywało im nie jeść z drzewa poznania dobra i zła. W efekcie grzechu musieli oni opuścić raj, w którym się znajdowali i pociągnęło to również za sobą szereg innych konsekwencji – jedną z nich jest to, że dzisiaj umieramy. Biblia mówi, że „każdy człowiek zgrzeszył i brak mu chwały Bożej” (List do Rzymian 3:23), a grzech jest przekroczeniem Bożego prawa. Każde przekroczenie prawa – jak to znamy z życiowych realiów – wymaga odpowiedniego osądzenia i poniesienia konsekwencji. Pismo Święte określa konsekwencje grzechu: „zapłatą za grzech jest śmierć” (List do Rzymian 6:23).

Bóg będąc sprawiedliwy (List do Hebrajczyków 6:10), nie mógłby pozwolić na to, żeby puścić płazem złamanie Jego prawa. Słowo Boże mówi wręcz, że: „I ten, kto uwalnia winnego, i ten, kto skazuje niewinnego, obaj są ohydą dla Pana.” (Przypowieści Salomona 17:15). Wyobraźmy sobie sytuację w sądzie, w której skazany, który wyrządził wiele krzywdy innemu człowiekowi zostaje wypuszczony tylko dlatego, że sędzia był tak bardzo łaskawy, że nie chciał sprawiedliwie ukarać winowajcy. Zapewne każdy powie, że taki sędzia daleki jest od sprawiedliwości. A jednak Bóg, w swojej wielkiej miłości, nie chcąc karać człowieka zgodnie z jego winami, postąpił w sposób, który był jedynym możliwym wyjściem w tej sytuacji – sam poniósł winę za winowajców.

Dlatego właśnie Jezus Chrystus, będąc Bogiem przyszedł w ciele na ziemię. Ten, przez którego i dla którego został stworzony cały wszechświat (Ewangelia Jana 1:2) narodził się z dziewicy – bogobojnej kobiety – Marii. Przeszedł czas dzieciństwa i dorastania, i rozpoczął swoją główną działalność od chrztu, który przyjął osiągając dorosłość – czyli na tamte czasy - w wieku trzydziestu lat. Następnie przez około 3,5 roku głosił ewangelię o Bogu wszystkim ludziom, uzdrawiał chorych, wskrzeszał martwych, wypędzał demony, ale też jawnie ogłaszał cel swojej ziemskiej misji – śmierć za grzechy wszystkich ludzi. Wreszcie został posądzony przez faryzeuszy i uczonych w piśmie i wydany na śmierć poprzez ukrzyżowanie. Oddając swoje życie na krzyżu, Pan Jezus krzyknął: „Wykonało się!” (Ewangelia Jana 19:30). Było to wielkim triumfem i nadzieją dla każdego człowieka na odkupienie z grzechu. Po swojej śmierci, Jezus zmartwychwstał po 3 dniach zgodnie ze swoimi zapowiedziami. Następnie, po 40 dniach został wniebowzięty.

Biblia mówi, że Jezus Chrystus stał się ofiarą przebłagalną przed Bogiem za grzechy całej ludzkości. Każda kropla krwi Syna Bożego ma moc oczyścić grzechy wszystkich, którzy złamali Boże prawo. Dzięki zwycięstwu na krzyżu, każdy człowiek ma możliwość przyjść do Boga i poprosić o przebaczenie swoich grzechów ze względu na Chrystusa. Dlatego właśnie Pismo Święte mówi, że Jezus Chrystus jest „jedynym pośrednikiem między Bogiem a ludźmi” (I List do Tymoteusza 2:5) i nikt nie może zwrócić się do Boga inaczej niż tylko poprzez Jezusa Chrystusa (List do Efezjan 2:18).

Jezus Chrystus jest założycielem Kościoła na ziemi. Począwszy od apostołów aż do każdego człowieka, który szczerze pokutuje i upamięta się do dzisiejszego dnia. Syn Boży obiecał wrócić po swój kościół, kiedy ten przygotuje się, to znaczy wtedy kiedy zapełni się on zbawionymi ludźmi. (I List do Tesaloniczan 4:16-17) Bez Jezusa Chrystusa i jego ofiary, nikt na ziemi nie mógłby liczyć na życie wieczne w niebiańskiej chwale. Warto więc zainteresować się osobą Jezusa Chrystusa i otrzymać z jego ręki przebaczenie grzechów, aby być usprawiedliwionym przed jedynie świętym, sprawiedliwym i wszechmocnym Bogiem.

Мы верим в Иисуса Христа, Который есть Бог (Евангелие от Иоанна 1:1-2, 1-е Послание Иоанна 5:20), а также центральная Личность Нового Завета и всей Библии. Будучи Сыном Бога Отца, Он был послан по собственной воле на землю, чтобы, живя на ней во плоти человеческой, исполнить особую миссию спасения человечества. Как это могло произойти? Мы постараемся объяснить это в данном коротком разборе.

Бог является источником и мерилом добра и нравственности. Совесть, вложенная в каждого человека, — это голос Божий внутри человека, направляющий его к исполнению Божьей воли. И всё же уже первые люди, сотворённые Богом, через хитрый дьявольский обман были обмануты и преступили единственную Божью заповедь, которая повелевала им не есть от дерева познания добра и зла. В результате греха им пришлось покинуть рай, в котором они находились, и это повлекло за собой целый ряд других последствий — одно из них состоит в том, что сегодня мы умираем. Библия говорит, что «все согрешили и лишены славы Божьей» (Послание к Римлянам 3:23), а грех — это преступление Божьего закона. Всякое преступление закона — как мы знаем из жизненных реалий — требует соответствующего суда и несения последствий. Священное Писание определяет последствия греха: «возмездие за грех — смерть» (Послание к Римлянам 6:23).

Бог, будучи справедливым (Послание к Евреям 6:10), не мог допустить, чтобы нарушение Его закона осталось безнаказанным. Слово Божье прямо говорит: «Оправдывающий нечестивого и обвиняющий праведного — оба мерзость пред Господом» (Притчи Соломона 17:15). Представим себе ситуацию в суде, когда осуждённый, причинивший немало зла другому человеку, отпускается только потому, что судья был настолько милостив, что не захотел справедливо наказать виновного. Наверняка каждый скажет, что такой судья далёк от справедливости. И всё же Бог, в Своей великой любви, не желая наказывать человека по мере его вины, поступил единственно возможным в этой ситуации способом — Сам понёс вину за виновных.

Именно поэтому Иисус Христос, будучи Богом, пришёл во плоти на землю. Тот, через Кого и для Кого была сотворена вся вселенная (Евангелие от Иоанна 1:2), родился от девы — богобоязненной женщины — Марии. Он прошёл период детства и взросления и начал Своё главное служение с крещения, которое принял по достижении совершеннолетия — то есть по тем временам в возрасте тридцати лет. Затем на протяжении около 3,5 лет Он возвещал благую весть о Боге всем людям, исцелял больных, воскрешал мёртвых, изгонял демонов, но также открыто провозглашал цель Своей земной миссии — смерть за грехи всех людей. Наконец, Он был осуждён фарисеями и книжниками и предан смерти через распятие. Отдавая Свою жизнь на кресте, Господь Иисус воскликнул: «Совершилось!» (Евангелие от Иоанна 19:30). Это стало великим триумфом и надеждой для каждого человека на искупление от греха. После Своей смерти Иисус воскрес через 3 дня, согласно Своим предсказаниям. Затем, спустя 40 дней, Он вознёсся на небо.

Библия говорит, что Иисус Христос стал умилостивительной жертвой перед Богом за грехи всего человечества. Каждая капля крови Сына Божьего имеет силу очистить грехи всех, кто нарушил Божий закон. Благодаря победе на кресте каждый человек имеет возможность прийти к Богу и попросить прощения своих грехов ради Христа. Именно поэтому Священное Писание говорит, что Иисус Христос — «единственный посредник между Богом и людьми» (1-е Послание к Тимофею 2:5), и никто не может обратиться к Богу иначе, как только через Иисуса Христа (Послание к Ефесянам 2:18).

Иисус Христос является основателем Церкви на земле. Начиная с апостолов и вплоть до каждого человека, который искренне кается и обращается, вплоть до сегодняшнего дня. Сын Божий обещал вернуться за Своей церковью, когда она приготовится, то есть когда она наполнится спасёнными людьми (1-е Послание к Фессалоникийцам 4:16-17). Без Иисуса Христа и Его жертвы никто на земле не мог бы рассчитывать на жизнь вечную в небесной славе. Поэтому стоит заинтересоваться Личностью Иисуса Христа и получить из Его рук прощение грехов, чтобы быть оправданным перед единственно святым, справедливым и всемогущим Богом.

We believe in Jesus Christ, who is God (John 1:1-2, 1 John 5:20), as well as the central figure of the New Testament and of the entire Bible. As the Son of God the Father, He was sent of His own will to earth so that, living there in human flesh, He might fulfill a special mission to save humanity. How could this happen? We will try to explain this in this brief study.

God is the source and standard of goodness and morality. The conscience embedded in every person is the voice of God within man, guiding him to do God's will. And yet, the very first people created by God were deceived through a cunning devilish scheme and transgressed the one commandment God had given them — not to eat from the tree of the knowledge of good and evil. As a result of that sin, they had to leave the paradise in which they lived, and this also brought about a series of other consequences — one of which is that today we die. The Bible says that "all have sinned and fall short of the glory of God" (Romans 3:23), and sin is a transgression of God's law. Every transgression of the law — as we know from the realities of life — requires appropriate judgment and consequence. Scripture states the consequence of sin: "the wages of sin is death" (Romans 6:23).

God, being just (Hebrews 6:10), could not allow a breach of His law to go unpunished. The Word of God states plainly: "Whoever justifies the wicked and whoever condemns the righteous are both alike an abomination to the LORD" (Proverbs 17:15). Let us imagine a courtroom situation in which a convict who has done great harm to another person is released simply because the judge was so lenient that he did not want to justly punish the guilty party. Surely everyone would say that such a judge is far from just. And yet God, in His great love, not wishing to punish man according to his guilt, acted in the only way possible in this situation — He Himself bore the guilt of the guilty.

This is precisely why Jesus Christ, being God, came in the flesh to earth. He, through whom and for whom the whole universe was created (John 1:2), was born of a virgin — a God-fearing woman — Mary. He passed through childhood and growing up, and began His main ministry with a baptism He received upon reaching adulthood — that is, by the standards of that time, at the age of thirty. Then, for about 3.5 years, He proclaimed the gospel of God to all people, healed the sick, raised the dead, cast out demons, but also openly declared the purpose of His earthly mission — death for the sins of all people. Finally, He was accused by the Pharisees and the scribes and put to death by crucifixion. Giving up His life on the cross, the Lord Jesus cried out: "It is finished!" (John 19:30). This was a great triumph and a hope for every person for redemption from sin. After His death, Jesus rose again after 3 days, in accordance with His own predictions. Then, after 40 days, He ascended into heaven.

The Bible says that Jesus Christ became a propitiatory sacrifice before God for the sins of all mankind. Every drop of the blood of the Son of God has the power to cleanse the sins of all who have broken God's law. Thanks to the victory on the cross, every person has the opportunity to come to God and ask for the forgiveness of their sins for Christ's sake. That is why Scripture says that Jesus Christ is "the one mediator between God and men" (1 Timothy 2:5), and no one can turn to God except through Jesus Christ (Ephesians 2:18).

Jesus Christ is the founder of the Church on earth. Beginning with the apostles and extending, to this very day, to every person who sincerely repents and turns to God. The Son of God promised to return for His church when it has prepared itself — that is, when it is filled with saved people (1 Thessalonians 4:16-17). Without Jesus Christ and His sacrifice, no one on earth could count on eternal life in heavenly glory. It is therefore worth taking an interest in the Person of Jesus Christ and receiving from His hand the forgiveness of sins, in order to be justified before the only holy, righteous, and almighty God.

Wir glauben an Jesus Christus, der Gott ist (Johannes 1,1-2; 1. Johannes 5,20) und zugleich die zentrale Gestalt des Neuen Testaments und der gesamten Bibel. Als Sohn Gottes des Vaters wurde er aus eigenem Willen auf die Erde gesandt, um dort im menschlichen Fleisch lebend eine besondere Mission der Erlösung der Menschheit zu erfüllen. Wie konnte das geschehen? Wir werden versuchen, dies in dieser kurzen Abhandlung zu erklären.

Gott ist die Quelle und der Maßstab von Gut und Moral. Das jedem Menschen innewohnende Gewissen ist die Stimme Gottes im Inneren des Menschen, die ihn dazu anleitet, den Willen Gottes zu tun. Und dennoch wurden schon die ersten von Gott geschaffenen Menschen durch eine listige teuflische Täuschung betrogen und übertraten das einzige Gebot Gottes, das ihnen verbot, vom Baum der Erkenntnis des Guten und Bösen zu essen. Infolge der Sünde mussten sie das Paradies verlassen, in dem sie sich befanden, was auch eine Reihe weiterer Folgen nach sich zog – eine davon ist, dass wir heute sterben. Die Bibel sagt, dass „alle gesündigt haben und ermangeln des Ruhmes, den sie bei Gott haben sollten" (Römer 3,23), und Sünde ist eine Übertretung des göttlichen Gesetzes. Jede Gesetzesübertretung – wie wir es aus der Lebenswirklichkeit kennen – erfordert ein entsprechendes Urteil und das Tragen der Folgen. Die Heilige Schrift benennt die Folge der Sünde: „der Sünde Sold ist der Tod" (Römer 6,23).

Gott, der gerecht ist (Hebräer 6,10), konnte es nicht zulassen, dass die Übertretung seines Gesetzes ungestraft bleibt. Das Wort Gottes sagt ausdrücklich: „Wer den Gottlosen gerechtspricht und den Gerechten verdammt, die sind beide dem HERRN ein Gräuel" (Sprüche 17,15). Stellen wir uns eine Gerichtssituation vor, in der ein Verurteilter, der einem anderen Menschen großes Unrecht zugefügt hat, nur deshalb freigelassen wird, weil der Richter so nachsichtig war, dass er den Schuldigen nicht gerecht bestrafen wollte. Gewiss würde jeder sagen, dass ein solcher Richter weit von Gerechtigkeit entfernt ist. Und dennoch handelte Gott in seiner großen Liebe, da er den Menschen nicht entsprechend seiner Schuld bestrafen wollte, auf die einzig mögliche Weise in dieser Situation – er selbst trug die Schuld der Schuldigen.

Deshalb kam Jesus Christus, der Gott ist, im Fleisch auf die Erde. Er, durch den und für den das ganze Universum geschaffen wurde (Johannes 1,2), wurde von einer Jungfrau – der gottesfürchtigen Frau Maria – geboren. Er durchlief Kindheit und Jugend und begann seinen Hauptdienst mit der Taufe, die er beim Erreichen des Erwachsenenalters empfing – also damals im Alter von dreißig Jahren. Danach verkündete er etwa 3,5 Jahre lang allen Menschen das Evangelium von Gott, heilte Kranke, erweckte Tote, trieb Dämonen aus, kündigte aber auch offen das Ziel seiner irdischen Mission an – den Tod für die Sünden aller Menschen. Schließlich wurde er von den Pharisäern und Schriftgelehrten angeklagt und zum Tod durch Kreuzigung verurteilt. Als er sein Leben am Kreuz hingab, rief der Herr Jesus aus: „Es ist vollbracht!" (Johannes 19,30). Dies war ein großer Triumph und eine Hoffnung für jeden Menschen auf Erlösung von der Sünde. Nach seinem Tod ist Jesus nach drei Tagen auferstanden, gemäß seinen eigenen Ankündigungen. Danach, nach 40 Tagen, wurde er in den Himmel aufgenommen.

Die Bibel sagt, dass Jesus Christus vor Gott zum Sühnopfer für die Sünden der gesamten Menschheit wurde. Jeder Tropfen des Blutes des Sohnes Gottes hat die Kraft, die Sünden aller zu reinigen, die Gottes Gesetz übertreten haben. Dank des Sieges am Kreuz hat jeder Mensch die Möglichkeit, zu Gott zu kommen und um Vergebung seiner Sünden um Christi willen zu bitten. Deshalb sagt die Heilige Schrift, dass Jesus Christus „der einzige Mittler zwischen Gott und den Menschen" ist (1. Timotheus 2,5) und niemand anders zu Gott kommen kann als durch Jesus Christus (Epheser 2,18).

Jesus Christus ist der Gründer der Kirche auf Erden. Angefangen bei den Aposteln bis hin zu jedem Menschen, der bis heute aufrichtig Buße tut und umkehrt. Der Sohn Gottes hat versprochen, für seine Gemeinde wiederzukommen, wenn sie sich vorbereitet hat, das heißt, wenn sie sich mit erretteten Menschen gefüllt hat (1. Thessalonicher 4,16-17). Ohne Jesus Christus und sein Opfer könnte niemand auf Erden auf ewiges Leben in himmlischer Herrlichkeit hoffen. Es lohnt sich daher, sich für die Person Jesu Christi zu interessieren und aus seiner Hand Vergebung der Sünden zu empfangen, um vor dem allein heiligen, gerechten und allmächtigen Gott gerechtfertigt zu sein.

Biblia nie jest tylko kolejną książką, która może ozdobić nasze domowe biblioteczki. Wierzymy, że Pismo Święte jest Słowem Boga, które spisywali ludzie natchnieni Duchem Świętym. Wiele faktów dotyczących tej Księgi ksiąg jest wręcz oszałamiających. Zapraszamy do zapoznania się zatem z kilkoma z nich.

Na początek kilka ciekawych informacji. Biblia to nie tylko jedna księga, a raczej zbiór wielu pism. Składa się z 66 ksiąg napisanych przez 40 osób lecz tylko jednego autora którym jest Bóg, który przez moc Ducha Świętego dawał natchnienie jej redaktorom. Zgodnie z Kanonem Pisma Świętego, 39 ksiąg znajduje się w Starym Testamencie, a 27 w Nowym. Gdyby chcieć podzielić Pismo Święte na tematyczne części, to zawiera ona księgi: historyczne (kronikarskie), prorockie, poetyckie a także ewangelie i listy. Najkrótszą z nich jest II List Jana, a najdłuższą – Księga Psalmów.

Wartym zauważenia jest fakt, iż Biblia powstawała od XIV wieku przed naszą erą, do I wieku naszej ery, czyli przez około 1500 lat! Żadna inna księga na ziemi nie powstawała choćby przez zbliżony do powyższego okres. Dla porównania – Koran powstawał 22 lata, a obecny wiek Państwa Polskiego wynosi mniej niż 1100 lat. I tutaj kryje się kolejny dowód potwierdzający ponadnaturalne pochodzenie Biblii. Choć jej redaktorzy żyli w całkowicie różnych czasach, mieli różne wykształcenie, stan społeczny, byli w różnym wieku, to jednak wszystkie księgi Biblii są ze sobą spójne i tworzą doskonale jedną całość. Nie byłoby to możliwe gdyby nad spisywaniem Pisma Świętego nie czuwał sam Bóg. Potwierdza to sama Biblia w II Liście do Tymoteusza: „Całe Pismo przez Boga jest natchnione i pożyteczne do nauki, do wykrywania błędów, do poprawy, do wychowywania w sprawiedliwości, Aby człowiek Boży był doskonały, do wszelkiego dobrego dzieła przygotowany.” (II List do Tymoteusza 3:16)

Kolejnym ciekawym faktem jest to, że Biblia jest absolutnym numerem jeden wśród książkowych bestsellerów. Szacuje się, że została Ona już wydrukowana w 5 miliardach sztuk, i liczba ta ciągle rośnie w niewiarygodnym tempie. Dla porównania, na drugim miejscu, a jednak daleko za tą Księgą ksiąg jest „Opowieść o miastach” Karola Dickensa, wydrukowana w… jedynie 200 milionach sztuk (czyli 25 razy mniej). Ale można pójść jeszcze dalej. Gdyby położyć na szalach wagi ilość wydrukowanych egzemplarzy Biblii oraz 50 pozostałych bestsellerów takich autorów jak obok Karola Dickensa – J.R.R. Tolkien, Antoine de Saint-Exupery, J.K. Rowling, Agatha Christie, to mimo wszystko Biblia zdecydowanie zwycięża. Pomimo tego, że praktycznie od początku istnienia w pełnej formie Biblia spotykała się z prześladowaniami, niszczeniem, jednak przetrwała po dziś dzień i nie ma sobie równych. A Ty, czy przeczytałeś już ten największy bestseller wszechczasów?

Można oczywiście wątpić w autentyczność Biblii. Przecież była najpierw przekazywana z ust dom ust, później przepisywana wiele razy, następnie też tłumaczona na wiele języków, i tak dalej. I w tym zakresie możemy podziwiać potęgę wszechmogącego Boga. Zbadano bowiem najstarsze znane manuskrypty Biblii z tymi spisanymi 100 lat później i okazało się, że była ona przez ten okres spisywana z taką pieczołowitością, że na 304 805 liter, z których składała się Tora – czyli Pięcioksiąg Mojżesza różnica była w aż… 9 literach, które dodatkowo nie wnosiły żadnej zmiany znaczenia któregokolwiek ze słów. Daje to dokładność na poziomie 99,997%! Imponujące nieprawdaż? Ale to nie wszystko. Zrządzeniem samego Boga wydarzyło się w tym temacie jeszcze jedno oszałamiające wydarzenie. Otóż w XX wieku Beduini na pustyni w okolicy Morza Martwego, dawnej osady Qumran natknęli się na manuskrypty, które, jak się później okazało, zachowały się tam przez około 2000 lat – pochodziły z czasów Jezusa. Wszyscy sceptycy zacierali ręce sądząc, że tym razem okaże się, że Biblia, spisywana wiele razy przez wielu różnych ludzi okaże się zupełnie przeinaczona w stosunku do odnalezionych zwojów. Jakież było zdziwienie naukowców i sceptyków, gdy odkryli, że odnalezione manuskrypty całkowicie pokrywają się z obecną treścią Pisma Świętego. Żaden człowiek nie byłby w stanie dokonać czegoś podobnego gdyby nie czuwająca dłoń samego Boga.

Obecnie Biblia jest została przetłumaczona w całości lub częściowo, na 3658 języków i dialektów. Jest to praktycznie połowa ze wszystkich 7394 języków znanych na ziemi. Jednak językami tymi mówi około 97% ludności. Pozostało 3% ludzi na ziemi, do których Boże Słowo nie dotarło w ich języku. W Piśmie Świętym czytamy, że: „będzie głoszona ta ewangelia o Królestwie po całej ziemi na świadectwo wszystkim narodom, i wtedy nadejdzie koniec” (Ewangelia Mateusza 24:4). Bóg w swojej miłości do człowieka chce, żeby każdy człowiek miał możliwość poznać Ewangelię zbawienia i mieć możliwość otrzymania ułaskawienia z ręki Wszechmocnego. Jeżeli Biblia leży zakurzona na półce w Twoim domu, warto ją „odkurzyć” i zobaczyć, co mówi w niej do CIEBIE Pan Panów i Król Królów, Twój Stwórca.

Библия — это не просто ещё одна книга, способная украсить наши домашние библиотеки. Мы верим, что Священное Писание — это Слово Божье, которое записывали люди, вдохновлённые Святым Духом. Многие факты об этой Книге книг поистине поразительны. Приглашаем познакомиться с некоторыми из них.

Для начала несколько интересных сведений. Библия — это не одна книга, а скорее собрание множества писаний. Она состоит из 66 книг, написанных 40 людьми, но лишь одним Автором, которым является Бог, вдохновлявший её редакторов силой Святого Духа. Согласно канону Священного Писания, 39 книг входят в Ветхий Завет, а 27 — в Новый. Если разделить Писание на тематические части, то в нём есть книги: исторические (летописные), пророческие, поэтические, а также евангелия и послания. Самая короткая из них — 2-е Послание Иоанна, а самая длинная — Книга Псалмов.

Стоит отметить тот факт, что Библия создавалась с XIV века до нашей эры по I век нашей эры, то есть на протяжении около 1500 лет! Ни одна другая книга на земле не создавалась хотя бы приблизительно за такой же период. Для сравнения — Коран создавался 22 года, а нынешний возраст Польского государства составляет менее 1100 лет. И здесь кроется ещё одно доказательство сверхъестественного происхождения Библии. Хотя её редакторы жили в совершенно разные времена, имели разное образование, социальное положение, были разного возраста, все книги Библии тем не менее согласуются друг с другом и образуют совершенно единое целое. Это было бы невозможно, если бы над записью Священного Писания не бдил Сам Бог. Об этом свидетельствует сама Библия во 2-м Послании к Тимофею: «Всё Писание богодухновенно и полезно для научения, для обличения, для исправления, для наставления в праведности, да будет совершен Божий человек, ко всякому доброму делу приготовлен» (2-е Послание к Тимофею 3:16).

Ещё один интересный факт заключается в том, что Библия является абсолютным лидером среди книжных бестселлеров. Подсчитано, что она уже напечатана тиражом в 5 миллиардов экземпляров, и это число продолжает расти невероятными темпами. Для сравнения, на втором месте, но всё же далеко позади этой Книги книг, находится «Повесть о двух городах» Чарльза Диккенса, напечатанная тиражом всего... 200 миллионов экземпляров (то есть в 25 раз меньше). Но можно пойти ещё дальше. Если положить на чаши весов количество напечатанных экземпляров Библии и 50 остальных бестселлеров таких авторов, как, помимо Чарльза Диккенса, — Дж. Р. Р. Толкин, Антуан де Сент-Экзюпери, Дж. К. Роулинг, Агата Кристи, то всё равно Библия решительно побеждает. Несмотря на то, что практически с самого начала своего существования в полной форме Библия подвергалась гонениям и уничтожению, она сохранилась до сегодняшнего дня и не имеет себе равных. А ты уже прочитал этот величайший бестселлер всех времён?

В подлинности Библии, конечно, можно сомневаться. Ведь она сначала передавалась из уст в уста, затем много раз переписывалась, потом также переводилась на множество языков, и так далее. И в этом отношении мы можем восхищаться могуществом всемогущего Бога. Ведь были исследованы древнейшие известные манускрипты Библии в сравнении с записанными на 100 лет позже, и оказалось, что за этот период она переписывалась с такой тщательностью, что из 304 805 букв, из которых состоит Тора — то есть Пятикнижие Моисея, — разница составила лишь... 9 букв, которые к тому же не вносили никакого изменения смысла ни в одно из слов. Это даёт точность на уровне 99,997%! Впечатляет, не правда ли? Но это ещё не всё. По промыслу Самого Бога в этой теме произошло ещё одно поразительное событие. Дело в том, что в XX веке бедуины в пустыне вблизи Мёртвого моря, на месте древнего поселения Кумран, обнаружили манускрипты, которые, как выяснилось позже, сохранились там на протяжении около 2000 лет — они относились ко временам Иисуса. Все скептики потирали руки, полагая, что на этот раз выяснится, что Библия, многократно переписывавшаяся множеством разных людей, окажется совершенно искажённой по сравнению с найденными свитками. Каково же было удивление учёных и скептиков, когда они обнаружили, что найденные манускрипты полностью совпадают с нынешним текстом Священного Писания! Ни один человек не смог бы совершить нечто подобное, если бы не бдящая рука Самого Бога.

В настоящее время Библия переведена полностью или частично на 3658 языков и диалектов. Это практически половина из всех 7394 языков, известных на земле. При этом на этих языках говорит около 97% населения. Остаётся 3% людей на земле, до которых Слово Божье ещё не дошло на их родном языке. В Священном Писании мы читаем: «И проповедано будет сие Евангелие Царствия по всей вселенной, во свидетельство всем народам; и тогда придёт конец» (Евангелие от Матфея 24:14). Бог в Своей любви к человеку хочет, чтобы каждый человек имел возможность узнать Евангелие спасения и получить возможность помилования из руки Всемогущего. Если Библия лежит запылённой на полке в твоём доме, стоит её «отряхнуть от пыли» и посмотреть, что говорит в ней ТЕБЕ Господь господствующих и Царь царей, твой Творец.

The Bible is not just another book to decorate our home bookshelves. We believe that Scripture is the Word of God, written down by men inspired by the Holy Spirit. Many facts about this Book of books are truly astonishing. We invite you to explore a few of them.

To begin, a few interesting facts. The Bible is not a single book, but rather a collection of many writings. It consists of 66 books written by 40 people, yet with only one Author — God, who inspired its writers by the power of the Holy Spirit. According to the canon of Scripture, 39 books are found in the Old Testament and 27 in the New. If one were to divide Scripture into thematic parts, it contains historical (chronicle) books, prophetic books, poetic books, as well as gospels and epistles. The shortest of these is 2 John, and the longest is the Book of Psalms.

It is worth noting that the Bible was written from the 14th century BC to the 1st century AD — that is, over a span of about 1,500 years! No other book on earth has been written over anywhere near so long a period. By comparison, the Quran was composed over 22 years, and the current age of the Polish state is less than 1,100 years. And here lies yet another proof confirming the Bible's supernatural origin. Although its writers lived in completely different eras, had different levels of education and social standing, and were of different ages, all the books of the Bible are nevertheless consistent with one another and form a perfectly unified whole. This would not have been possible had God Himself not watched over the writing of Scripture. Scripture itself confirms this in 2 Timothy: "All Scripture is breathed out by God and profitable for teaching, for reproof, for correction, and for training in righteousness, that the man of God may be complete, equipped for every good work" (2 Timothy 3:16).

Another interesting fact is that the Bible is the absolute number-one bestseller of all books. It is estimated that it has already been printed in 5 billion copies, and that number keeps growing at an incredible rate. By comparison, in second place — yet far behind this Book of books — is "A Tale of Two Cities" by Charles Dickens, printed in only... 200 million copies (that is, 25 times fewer). But we can go even further. If we were to place on the scales the number of printed copies of the Bible against 50 other bestsellers by authors such as, besides Charles Dickens — J.R.R. Tolkien, Antoine de Saint-Exupéry, J.K. Rowling, and Agatha Christie — the Bible would still decisively win. Despite the fact that, practically from the very beginning of its existence in complete form, the Bible has faced persecution and destruction, it has survived to this day and remains unrivaled. And have you already read this greatest bestseller of all time?

One can, of course, doubt the authenticity of the Bible. After all, it was first passed on by word of mouth, later copied by hand many times, then also translated into many languages, and so on. And in this regard we can admire the power of Almighty God. For the oldest known manuscripts of the Bible have been examined against those written down 100 years later, and it turned out that over that period it had been copied with such meticulous care that, out of the 304,805 letters that make up the Torah — that is, the Pentateuch of Moses — the difference amounted to only... 9 letters, which, moreover, did not introduce any change in meaning to any of the words. That gives an accuracy level of 99.997%! Impressive, isn't it? But that is not all. By the providence of God Himself, yet another astonishing event occurred in this regard. In the 20th century, Bedouins in the desert near the Dead Sea, at the site of the ancient settlement of Qumran, came across manuscripts which, as it later turned out, had been preserved there for about 2,000 years — dating back to the time of Jesus. All the skeptics rubbed their hands together, assuming that this time it would turn out that the Bible, copied many times over by many different people, would prove to be completely distorted in comparison with the discovered scrolls. What astonishment struck scientists and skeptics alike when they discovered that the manuscripts found matched the current text of Scripture entirely! No human being could have accomplished such a thing were it not for the watchful hand of God Himself.

Today the Bible has been translated, in whole or in part, into 3,658 languages and dialects. This is practically half of all 7,394 languages known on earth. Yet these languages are spoken by about 97% of the population. There remain 3% of the people on earth to whom the Word of God has not yet reached in their own language. In Scripture we read: "And this gospel of the kingdom will be proclaimed throughout the whole world as a testimony to all nations, and then the end will come" (Matthew 24:14). God, in His love for mankind, wants every person to have the opportunity to know the gospel of salvation and to receive the possibility of pardon from the hand of the Almighty. If a Bible lies gathering dust on a shelf in your home, it is worth "dusting it off" and seeing what the Lord of lords and King of kings, your Creator, has to say to YOU in its pages.

Die Bibel ist nicht nur ein weiteres Buch, das unsere Hausbibliothek schmücken kann. Wir glauben, dass die Heilige Schrift das Wort Gottes ist, das von Menschen niedergeschrieben wurde, die vom Heiligen Geist inspiriert waren. Viele Tatsachen über dieses Buch der Bücher sind geradezu erstaunlich. Wir laden Sie ein, einige davon kennenzulernen.

Zunächst einige interessante Informationen. Die Bibel ist nicht nur ein einziges Buch, sondern vielmehr eine Sammlung vieler Schriften. Sie besteht aus 66 Büchern, die von 40 Menschen geschrieben wurden, aber nur einen Autor haben – Gott, der durch die Kraft des Heiligen Geistes seinen Schreibern Inspiration gab. Gemäß dem Kanon der Heiligen Schrift befinden sich 39 Bücher im Alten Testament und 27 im Neuen. Wollte man die Heilige Schrift in thematische Teile gliedern, so enthält sie historische (chronikalische), prophetische und poetische Bücher sowie Evangelien und Briefe. Das kürzeste von ihnen ist der 2. Johannesbrief, das längste – das Buch der Psalmen.

Bemerkenswert ist die Tatsache, dass die Bibel vom 14. Jahrhundert vor unserer Zeitrechnung bis zum 1. Jahrhundert unserer Zeitrechnung entstand, also über einen Zeitraum von etwa 1500 Jahren! Kein anderes Buch der Welt ist über einen auch nur annähernd so langen Zeitraum entstanden. Zum Vergleich – der Koran entstand über 22 Jahre, und das heutige Alter des polnischen Staates beträgt weniger als 1100 Jahre. Und hier verbirgt sich ein weiterer Beweis für die übernatürliche Herkunft der Bibel. Obwohl ihre Verfasser in völlig verschiedenen Zeiten lebten, unterschiedliche Bildung und sozialen Status hatten und verschiedenen Alters waren, sind dennoch alle Bücher der Bibel miteinander stimmig und bilden ein vollkommen einheitliches Ganzes. Dies wäre nicht möglich gewesen, hätte nicht Gott selbst über die Niederschrift der Heiligen Schrift gewacht. Dies bestätigt die Bibel selbst im 2. Timotheusbrief: „Alle Schrift ist von Gott eingegeben und nützlich zur Lehre, zur Zurechtweisung, zur Besserung, zur Erziehung in der Gerechtigkeit, dass der Mensch Gottes vollkommen sei, zu jedem guten Werk geschickt." (2. Timotheus 3,16)

Eine weitere interessante Tatsache ist, dass die Bibel der absolute Bestseller Nummer eins unter den Büchern ist. Schätzungen zufolge wurde sie bereits in 5 Milliarden Exemplaren gedruckt, und diese Zahl wächst weiterhin in unglaublichem Tempo. Zum Vergleich: An zweiter Stelle, aber weit hinter diesem Buch der Bücher, steht „Eine Geschichte aus zwei Städten" von Charles Dickens, gedruckt in nur... 200 Millionen Exemplaren (also 25-mal weniger). Man kann aber noch weiter gehen. Würde man die Anzahl der gedruckten Bibelexemplare mit 50 weiteren Bestsellern von Autoren wie neben Charles Dickens – J.R.R. Tolkien, Antoine de Saint-Exupéry, J.K. Rowling, Agatha Christie – auf die Waage legen, würde die Bibel dennoch entschieden gewinnen. Obwohl die Bibel praktisch seit Beginn ihrer vollständigen Existenz Verfolgung und Vernichtung ausgesetzt war, hat sie bis heute überlebt und ist unübertroffen. Und haben Sie diesen größten Bestseller aller Zeiten schon gelesen?

Man kann natürlich an der Echtheit der Bibel zweifeln. Schließlich wurde sie zunächst mündlich weitergegeben, später vielfach abgeschrieben, dann auch in viele Sprachen übersetzt, und so weiter. Auch in dieser Hinsicht können wir die Macht des allmächtigen Gottes bewundern. Man untersuchte nämlich die ältesten bekannten Bibelmanuskripte im Vergleich zu solchen, die 100 Jahre später niedergeschrieben wurden, und es zeigte sich, dass sie in diesem Zeitraum mit solcher Sorgfalt abgeschrieben wurde, dass von den 304.805 Buchstaben, aus denen die Tora – also die fünf Bücher Mose – besteht, der Unterschied nur... 9 Buchstaben betrug, die zudem keine Bedeutungsänderung eines der Wörter bewirkten. Das ergibt eine Genauigkeit von 99,997 %! Beeindruckend, nicht wahr? Aber das ist noch nicht alles. Durch die Fügung Gottes selbst ereignete sich in diesem Zusammenhang noch ein weiteres erstaunliches Ereignis. Im 20. Jahrhundert stießen Beduinen in der Wüste in der Nähe des Toten Meeres, bei der alten Siedlung Qumran, auf Manuskripte, die sich, wie sich später herausstellte, dort etwa 2000 Jahre lang erhalten hatten – sie stammten aus der Zeit Jesu. Alle Skeptiker rieben sich die Hände in der Annahme, dass sich diesmal zeigen würde, dass die Bibel, die vielfach von vielen verschiedenen Menschen abgeschrieben wurde, im Vergleich zu den gefundenen Schriftrollen völlig verfälscht sei. Wie groß war das Erstaunen der Wissenschaftler und Skeptiker, als sie entdeckten, dass die gefundenen Manuskripte vollständig mit dem heutigen Text der Heiligen Schrift übereinstimmten! Kein Mensch wäre zu so etwas in der Lage gewesen, hätte nicht die wachende Hand Gottes selbst darüber gewacht.

Heute ist die Bibel ganz oder teilweise in 3658 Sprachen und Dialekte übersetzt worden. Das ist praktisch die Hälfte aller 7394 auf der Erde bekannten Sprachen. Diese Sprachen werden jedoch von etwa 97 % der Bevölkerung gesprochen. Es bleiben 3 % der Menschen auf der Erde, zu denen das Wort Gottes noch nicht in ihrer Sprache gelangt ist. In der Heiligen Schrift lesen wir: „Und es wird gepredigt werden dies Evangelium vom Reich in der ganzen Welt zum Zeugnis für alle Völker, und dann wird das Ende kommen" (Matthäus 24,14). Gott möchte in seiner Liebe zum Menschen, dass jeder Mensch die Möglichkeit hat, das Evangelium der Errettung kennenzulernen und die Möglichkeit erhält, Begnadigung aus der Hand des Allmächtigen zu empfangen. Wenn die Bibel verstaubt auf einem Regal in Ihrem Haus liegt, lohnt es sich, sie „abzustauben" und zu sehen, was der Herr der Herren und König der Könige, Ihr Schöpfer, darin zu IHNEN sagt.

Temat zbawienia obejmuje pełnię czasów, zarówno wieczność przeszłą, jak i przyszłą. Dotyczy każdego człowieka, każdego narodu, całego kosmosu. Stanowi temat tak Starego, jak i Nowego Testamentu. Skupia się zaś na najważniejszej Osobie, na naszym Panu Jezusie Chrystusie. W języku greckim, który był językiem pierwszego tłumaczenia Pisma Świętego (St. Testamentu) z języka aramejskiego i hebrajskiego - Septuaginty, na określenie zbawienia użyty jest rzeczownik soteria, jak również czasownik sodzein – co znaczy zbawić, wybawić, uratować, ocalić, wyzwolić, chronić, uwalniać. Przykłady użycia tego słowa w Starym i Nowym Testamencie: Wj. 14,13; Sdz. 15,18; 1Sm. 11,9.13; 2 Krn. 12,7; Łuk. 1,69.71, Dz. 7,25; Dz. 4, 12; Dz. 27,20.34; Dz. 16, 31; Mar. 16, 16. ...Bóg nie przeznaczył nas na gniew, lecz na osiągnięcie zbawienia przez Pana naszego Jezusa Chrystusa... (1Tes 5,9). ...Chrystus Jezus przyszedł na świat, aby zbawić grzeszników... (1Tm 1,15), I nie ma w nikim innym zbawienia; albowiem nie ma żadnego innego imienia pod niebem, danego ludziom, przez które moglibyśmy być zbawieni (Dz 4,12).

Na podstawie nauki Pisma Świętego wyznajemy, że człowiek otrzymuje zbawienie z łaski Bożej przez wiarę w Chrystusa! Zbawienia nie można otrzymać drogą dziedziczenia, nie można sobie zasłużyć poprzez dobre uczynki, sakramenty ani też liczyć na przypadek.

Czytamy: Ale Bóg, który jest bogaty w miłosierdzie, dla wielkiej miłości swojej, którą nas umiłował, i nas, którzy umarliśmy przez upadki, ożywił wraz z Chrystusem – łaską zbawieni jesteście... Albowiem łaską zbawieni jesteście przez wiarę, i to nie z was: Boży to dar; nie z uczynków, aby się kto nie chlubił (Ef. 2:4-5, 8-9).

W liście apostoła Pawła czytamy: ...aleście obmyci, uświęceni i usprawiedliwieni w imieniu Pana Jezusa Chrystusa i w Duchu Boga naszego (1 Kor. 6:11).

Biblia ujmuje temat zbawienia w trzech aspektach:

  • oczyszczenia, pojednania z Bogiem – 2 Kor. 5:18-19; Rzym. 5:10
  • odwrócenia się od grzesznej przeszłości i oddania się na służbę Bogu – 1 P. 2:9-12
  • usprawiedliwienia – Rzym. 3:23-26; 5:1-2

Z Bożej perspektywy zbawienie obejmuje pełnię dzieła Bożego dokonanego dla przeprowadzenia ludzi ze stanu potępienia do stanu usprawiedliwienia, ze śmierci do życia wiecznego, z wyobcowania do synostwa. Z ludzkiej perspektywy obejmuje ono wszystkie błogosławieństwa wynikające z bycia w Chrystusie w obecnym życiu, jak i w przyszłym.

Jeśli na temat zbawienia patrzymy nieco szerzej, unikamy niepotrzebnych sporów.

Głębia zbawienia staje się lepiej zrozumiała wtedy, gdy widzimy ją na tle ludzkiej przeszłości, teraźniejszości i przyszłości:

  • Zostałem zbawiony od potępienia za grzechy w momencie, gdy uwierzyłem w Chrystusa (Ef. 2:8; Tyt. 3:5).
  • Jestem zbawiany od panowania grzechu mocą uświęcenia i Bożej troski (Rzym. 6:14; Hebr. 7:25, 9:24).
  • Będę zbawiony na zawsze od obecności grzechu, gdy dotrę do mej ojczyzny w niebie (Rzym. 5:9-10; 6:22; 13:11; Hebr. 9:28; 1 P. 1:5).

Ze względu na swą grzeszność, którą odziedziczył po Adamie, i bezsilność człowiek nie miał szans na akceptację ze strony Boga ani na społeczność z Nim. Jeśli miał być zbawiony, to ktoś musiał przyjść mu z pomocą. Nie jest człowiek w stanie uratować się własnym wysiłkiem, podobnie jak tonący w bagnie nie może się sam wyciągnąć za włosy. Grzech spowodował i nadal powoduje oddzielenie człowieka od Boga, a deprawacja ludzkiej natury praktycznie znaczy, że w absolutnie żaden sposób człowiek nie może sobie zasłużyć na Boże względy, jeśli idzie o sprawę zbawienia.
Na każdym, kto przychodzi na ten świat, ciąży wyrok potępienia ze względu na związek z grzechem Adama (Rzym. 5:12) i ze względu na wrodzoną grzeszną naturę (Ef. 2:3). Gdyż wszyscy zgrzeszyli i brak im chwały Bożej (Rzym. 3:23). Oznacza to nie tylko powszechne potępienie, ale także powszechną potrzebę zbawienia od kary za grzechy.

Znaczenie wiary

Warunkiem koniecznym do zbawienia jest wiara. Wyraźnie to wybrzmiewa w poleceniu Jezusa Chrystusa skierowanym do swych uczniów: Kto uwierzy i ochrzczony zostanie, będzie zbawiony, ale kto nie uwierzy, będzie potępiony (Mar. 16:16).

Dzieło Krzyża jako sam fakt nikogo nie zbawia. Istnieje potrzeba sprawowania służby pojednania poprzez zwiastowanie poselstwa ewangelii. Dopiero wtedy, gdy człowiek uwierzy, przyjmuje dar pojednania z Bogiem przygotowany przez śmierć Chrystusa (2 Kor. 5:18-21). To prawda, że świat został pojednany z Bogiem, ale każdy musi pojednanie osobiście przyjąć. Powszechność pojednania dotyczy pozycji świata względem Boga: przedtem zbawienie było nie do pomyślenia, teraz jest możliwe. Człowiek, który wiarą przyjmuje dar pojednania, w rzeczy samej wnosi to pojednanie w swoje własne życie i zmienia swoją własną pozycję względem Boga: przedtem był niezbawiony, teraz jest zbawiony. Okup za grzechy został złożony na krzyżu już dawno temu, lecz człowiek dostępuje przebaczenia wtedy — i tylko wtedy — gdy dar pojednania przyjmie wiarą dla siebie. Człowiek został pojednany z Bogiem, ponieważ pojednanie grzesznego człowieka z Bogiem, dokonane w Chrystusie raz na zawsze, jest ważne na wieki. Nie dotyczy ono tylko określonego okresu czasu i tylko określonej grupy ludzi, ale dotyczy całego świata. Kiedykolwiek ten, któremu powierzono poselstwo pojednania, zwiastuje je i za każdym razem, kiedy słuchający je grzesznik przyjmuje wiarą zwiastowaną ewangelię i się upamięta, zostaje pojednany z Bogiem — bez względu na miejsce i czas, bez względu na okoliczności. Pojednanie to oznacza, że Bóg już nie poczytuje mu jego wykroczeń, tj. już więcej nie zalicza mu jego grzechów.

Człowiek doznaje przebaczenia, usprawiedliwienia i uświęcenia. Usprawiedliwienie to nie tylko jedno z wielkich dóbr danych nam w śmierci Chrystusa, ale także kluczowa prawda chrześcijaństwa. Łaska zaś i wiara są kamieniami węgielnymi prawdy o usprawiedliwieniu.

Sprawiedliwość jest przez wiarę w Jezusa Chrystusa. Wiara jest zawsze kanałem, poprzez który przyjmujemy zbawienie i korzystamy z wszelkich obietnic. Ta wiara — jeśli ma być skuteczna — musi się kierować ku właściwemu obiektowi — obiektem zbawczej wiary jest Jezus Chrystus.

Ceną sprawiedliwości jest przelana krew Chrystusa. Dla Niego był to największy koszt, jaki mógł ponieść. Dobrodziejstwa tego, czego On dokonał, spływają na nas za darmo, to znaczy bez żadnej przyczyny w nas, a zatem z Jego łaski. W Chrystusie bowiem staliśmy się sprawiedliwi w Bożych oczach i na tej podstawie Bóg nas usprawiedliwił. Środkiem usprawiedliwienia jest wiara.

O naszej grzeszności i znaczeniu ofiary Pana Jezusa przekonuje Duch Święty. Otwierają się przed nami drzwi Bożej łaski. Jeśli w nie wejdziemy wiarą, otrzymujemy ratunek – zbawienie.

Biblia na pierwszy plan wysuwa upamiętanie się i wiarę jako warunki zbawienia, a chrzest wodny jako zewnętrzny znak wewnętrznej przemiany, jako wyznanie tej wiary i utożsamienie się w śmierci i zmartwychwstaniu Pana Jezusa. Kto uwierzy i ochrzczony zostanie, będzie zbawiony, ale kto nie uwierzy, będzie potępiony (Mar. 16:16).

Podsumowując, aby doświadczyć tego zbawienia, należy się szczerze nawrócić, to znaczy z wiarą przybliżyć się do tronu łaski (Hebr. 4:16), przyznać się do swej grzeszności, poprosić Boga o przebaczenie, porzucić „stare życie" i z ufnością podążać śladami Pana Jezusa. Należy też prosić o napełnienie i kierownictwo Ducha Świętego, bo On daje to wewnętrzne potwierdzenie, że dziećmi Bożymi jesteśmy (Rzym. 8:16).

Przez krew Chrystusa zostajemy wyzwoleni (zbawieni) z niewoli i przekleństwa grzechu i przeniesieni z ciemności do cudownej światłości, obdarzeni nowym życiem. Z całą starannością należy strzec tego cudownego daru (Flp. 2:12b) i dochować wierności swemu Zbawicielowi aż do śmierci, aby otrzymać koronę żywota (Obj. 2:10).

Тема спасения охватывает всю полноту времён — как минувшую, так и будущую вечность. Она касается каждого человека, каждого народа, всего мироздания. Это тема как Ветхого, так и Нового Завета. При этом в центре внимания — самая важная Личность, наш Господь Иисус Христос. В греческом языке, на который была сделана первая версия перевода Священного Писания (Ветхого Завета) с арамейского и еврейского языков — Септуагинта, для обозначения спасения используется существительное сотерия (soteria), а также глагол содзейн (sodzein) — что означает спасти, избавить, выручить, уберечь, освободить, защитить, вызволить. Примеры употребления этого слова в Ветхом и Новом Завете: Исх. 14:13; Суд. 15:18; 1 Цар. 11:9.13; 2 Пар. 12:7; Лк. 1:69.71; Деян. 7:25; Деян. 4:12; Деян. 27:20.34; Деян. 16:31; Мк. 16:16. «...Бог определил нас не на гнев, но к получению спасения через Господа нашего Иисуса Христа...» (1 Фес. 5:9). «...Христос Иисус пришёл в мир спасти грешников...» (1 Тим. 1:15), «И нет ни в ком ином спасения, ибо нет другого имени под небом, данного человекам, которым надлежало бы нам спастись» (Деян. 4:12).

На основании учения Священного Писания мы исповедуем, что человек получает спасение по благодати Божией через веру во Христа! Спасение нельзя получить по наследству, его нельзя заслужить добрыми делами, таинствами, а также нельзя рассчитывать на случай.

Читаем: «Бог, богатый милостью, по Своей великой любви, которою возлюбил нас, и нас, мёртвых по преступлениям, оживотворил со Христом, – благодатью вы спасены... Ибо благодатью вы спасены через веру, и сие не от вас, Божий дар: не от дел, чтобы никто не хвалился» (Еф. 2:4-5, 8-9).

В послании апостола Павла читаем: «...но омылись, но освятились, но оправдались именем Господа нашего Иисуса Христа и Духом Бога нашего» (1 Кор. 6:11).

Библия рассматривает тему спасения в трёх аспектах:

  • очищения, примирения с Богом – 2 Кор. 5:18-19; Рим. 5:10
  • отвращения от греховного прошлого и посвящения себя на служение Богу – 1 Петр. 2:9-12
  • оправдания – Рим. 3:23-26; 5:1-2

С Божьей точки зрения спасение включает в себя всю полноту дела Божьего, совершённого для того, чтобы провести людей из состояния осуждения в состояние оправдания, от смерти к жизни вечной, от отчуждения к усыновлению. С человеческой точки зрения оно включает все благословения, проистекающие из пребывания во Христе как в нынешней, так и в будущей жизни.

Если мы смотрим на тему спасения несколько шире, мы избегаем ненужных споров.

Глубина спасения становится более понятной, когда мы видим её на фоне человеческого прошлого, настоящего и будущего:

  • Я был спасён от осуждения за грехи в тот момент, когда уверовал во Христа (Еф. 2:8; Тит. 3:5).
  • Я спасаюсь от власти греха силой освящения и Божьей заботы (Рим. 6:14; Евр. 7:25, 9:24).
  • Я буду спасён навеки от присутствия греха, когда достигну своей небесной отчизны (Рим. 5:9-10; 6:22; 13:11; Евр. 9:28; 1 Петр. 1:5).

Из-за своей греховности, унаследованной от Адама, и своего бессилия человек не имел шансов ни на принятие со стороны Бога, ни на общение с Ним. Если ему предстояло быть спасённым, кто-то должен был прийти к нему на помощь. Человек не в состоянии спасти себя собственными усилиями, подобно тому как тонущий в болоте не может сам вытащить себя за волосы. Грех вызвал и продолжает вызывать отделение человека от Бога, а испорченность человеческой природы практически означает, что человек абсолютно никаким образом не может заслужить Божье благоволение, когда речь идёт о спасении.
На каждом, кто приходит в этот мир, лежит приговор осуждения из-за связи с грехом Адама (Рим. 5:12) и из-за врождённой греховной природы (Еф. 2:3). «Ибо все согрешили и лишены славы Божией» (Рим. 3:23). Это означает не только всеобщее осуждение, но и всеобщую нужду в спасении от наказания за грехи.

Значение веры

Необходимым условием спасения является вера. Это ясно звучит в повелении Иисуса Христа, обращённом к Своим ученикам: «Кто будет веровать и креститься, спасён будет; а кто не будет веровать, осуждён будет» (Мк. 16:16).

Дело Креста само по себе никого не спасает. Существует необходимость совершения служения примирения через возвещение вести евангелия. Лишь тогда, когда человек уверует, он принимает дар примирения с Богом, приготовленный смертью Христа (2 Кор. 5:18-21). Это правда, что мир был примирён с Богом, но каждый должен принять примирение лично. Всеобщность примирения касается положения мира по отношению к Богу: раньше спасение было немыслимо, теперь оно возможно. Человек, который верой принимает дар примирения, тем самым вносит это примирение в свою собственную жизнь и меняет своё собственное положение по отношению к Богу: раньше он был неспасённым, теперь он спасён. Выкуп за грехи был принесён на кресте уже давно, но человек обретает прощение тогда — и только тогда, — когда принимает дар примирения верой для себя. Человек был примирён с Богом, потому что примирение грешного человека с Богом, совершённое во Христе раз и навсегда, действительно во веки. Оно касается не только определённого периода времени и не только определённой группы людей, но касается всего мира. Всякий раз, когда тот, кому доверена весть примирения, возвещает её, и каждый раз, когда слушающий её грешник верой принимает возвещаемое благовестие и кается, он примиряется с Богом — независимо от места и времени, независимо от обстоятельств. Это примирение означает, что Бог уже не вменяет ему его проступков, то есть больше не засчитывает ему его грехов.

Человек обретает прощение, оправдание и освящение. Оправдание — это не только одно из великих благ, данных нам через смерть Христа, но и ключевая истина христианства. Благодать же и вера являются краеугольными камнями истины об оправдании.

Праведность обретается верой в Иисуса Христа. Вера всегда является тем каналом, через который мы принимаем спасение и пользуемся всеми обетованиями. Эта вера — если она должна быть действенной — должна быть направлена на верный объект: объектом спасающей веры является Иисус Христос.

Ценой праведности является пролитая кровь Христа. Для Него это была наивысшая цена, какую только можно было заплатить. Блага того, что Он совершил, изливаются на нас даром, то есть без всякой причины в нас самих, а значит — по Его благодати. Ведь во Христе мы стали праведными в глазах Бога, и на этом основании Бог оправдал нас. Средством оправдания является вера.

О нашей греховности и значении жертвы Господа Иисуса убеждает Дух Святой. Перед нами открываются двери Божьей благодати. Если мы войдём в них верой, мы получаем спасение.

Библия на первый план выдвигает покаяние и веру как условия спасения, а водное крещение — как внешний знак внутренней перемены, как исповедание этой веры и отождествление со смертью и воскресением Господа Иисуса. «Кто будет веровать и креститься, спасён будет; а кто не будет веровать, осуждён будет» (Мк. 16:16).

Подводя итог, чтобы пережить это спасение, нужно искренне обратиться, то есть с верой приблизиться к престолу благодати (Евр. 4:16), признать свою греховность, попросить у Бога прощения, оставить «старую жизнь» и с доверием следовать по стопам Господа Иисуса. Нужно также просить об исполнении и водительстве Духа Святого, ведь именно Он даёт то внутреннее свидетельство, что мы — дети Божьи (Рим. 8:16).

Кровью Христа мы освобождаемся (спасаемся) от рабства и проклятия греха и переносимся из тьмы в чудный свет, обретая новую жизнь. Нужно со всей тщательностью хранить этот чудесный дар (Флп. 2:12б) и сохранять верность своему Спасителю до самой смерти, чтобы получить венец жизни (Откр. 2:10).

The subject of salvation encompasses the fullness of time — both past and future eternity. It concerns every person, every nation, the entire cosmos. It is a theme of both the Old and New Testaments. Its central focus, however, is the most important Person — our Lord Jesus Christ. In Greek, the language of the first translation of Scripture (the Old Testament) from Aramaic and Hebrew — the Septuagint — the noun soteria and the verb sodzein are used to describe salvation, meaning to save, deliver, rescue, protect, free, shield. Examples of this word's use in the Old and New Testament: Ex. 14:13; Judg. 15:18; 1 Sam. 11:9,13; 2 Chr. 12:7; Luke 1:69,71; Acts 7:25; Acts 4:12; Acts 27:20,34; Acts 16:31; Mark 16:16. "...God has not destined us for wrath but for obtaining salvation through our Lord Jesus Christ..." (1 Thess. 5:9). "...Christ Jesus came into the world to save sinners..." (1 Tim. 1:15), "And there is salvation in no one else, for there is no other name under heaven given among men by which we must be saved" (Acts 4:12).

On the basis of the teaching of Scripture, we confess that man receives salvation by God's grace through faith in Christ! Salvation cannot be inherited, cannot be earned through good works or sacraments, nor can one rely on chance.

We read: "But God, being rich in mercy, because of the great love with which he loved us, even when we were dead in our trespasses, made us alive together with Christ — by grace you have been saved... For by grace you have been saved through faith. And this is not your own doing; it is the gift of God, not a result of works, so that no one may boast" (Eph. 2:4-5, 8-9).

In the letter of the Apostle Paul we read: "...but you were washed, you were sanctified, you were justified in the name of the Lord Jesus Christ and by the Spirit of our God" (1 Cor. 6:11).

The Bible presents the subject of salvation in three aspects:

  • cleansing, reconciliation with God – 2 Cor. 5:18-19; Rom. 5:10
  • turning away from a sinful past and devoting oneself to God's service – 1 Pet. 2:9-12
  • justification – Rom. 3:23-26; 5:1-2

From God's perspective, salvation encompasses the entire work of God accomplished to bring people from a state of condemnation to a state of justification, from death to eternal life, from alienation to sonship. From the human perspective, it includes all the blessings that flow from being in Christ, both in the present life and in the life to come.

If we look at the subject of salvation somewhat more broadly, we avoid unnecessary disputes.

The depth of salvation becomes better understood when we see it against the backdrop of a person's past, present, and future:

  • I was saved from condemnation for sin the moment I believed in Christ (Eph. 2:8; Titus 3:5).
  • I am being saved from the dominion of sin by the power of sanctification and God's care (Rom. 6:14; Heb. 7:25, 9:24).
  • I will be saved forever from the presence of sin when I reach my heavenly home (Rom. 5:9-10; 6:22; 13:11; Heb. 9:28; 1 Pet. 1:5).

Because of the sinfulness he inherited from Adam, and his powerlessness, man had no chance of acceptance by God or of fellowship with Him. If he was to be saved, someone had to come to his aid. Man is not able to save himself by his own effort, just as a man drowning in a swamp cannot pull himself out by his own hair. Sin has caused, and continues to cause, the separation of man from God, and the depravity of human nature effectively means that man can in no way whatsoever earn God's favor when it comes to the matter of salvation.
Everyone who comes into this world is under a sentence of condemnation because of their connection to Adam's sin (Rom. 5:12) and because of an inherited sinful nature (Eph. 2:3). "For all have sinned and fall short of the glory of God" (Rom. 3:23). This means not only universal condemnation, but also a universal need for salvation from the penalty of sin.

The Importance of Faith

Faith is a necessary condition for salvation. This is clearly expressed in Jesus Christ's command to His disciples: "Whoever believes and is baptized will be saved, but whoever does not believe will be condemned" (Mark 16:16).

The work of the Cross as a mere fact saves no one. There is a need to carry out the ministry of reconciliation through the proclamation of the gospel message. Only when a person believes does he receive the gift of reconciliation with God prepared through Christ's death (2 Cor. 5:18-21). It is true that the world was reconciled to God, but everyone must personally accept that reconciliation. The universality of reconciliation concerns the world's standing before God: before, salvation was unthinkable; now it is possible. A person who by faith receives the gift of reconciliation thereby brings that reconciliation into his own life and changes his own standing before God: before he was unsaved, now he is saved. The ransom for sins was paid on the cross long ago, but a person obtains forgiveness only when — and only when — he receives the gift of reconciliation by faith for himself. Man has been reconciled to God, because the reconciliation of sinful man with God, accomplished once for all in Christ, remains valid forever. It does not apply only to a specific period of time or to a specific group of people, but applies to the whole world. Whenever the one entrusted with the message of reconciliation proclaims it, and every time a sinner who hears it accepts the proclaimed gospel by faith and repents, he is reconciled to God — regardless of place and time, regardless of circumstances. This reconciliation means that God no longer counts his transgressions against him, that is, no longer holds his sins against him.

Man receives forgiveness, justification, and sanctification. Justification is not only one of the great blessings given to us through Christ's death, but also a key truth of Christianity. Grace and faith are the cornerstones of the truth about justification.

Righteousness comes by faith in Jesus Christ. Faith is always the channel through which we receive salvation and make use of all the promises. This faith — if it is to be effective — must be directed toward the right object; the object of saving faith is Jesus Christ.

The price of righteousness is the shed blood of Christ. For Him it was the greatest cost He could bear. The benefits of what He accomplished flow to us freely — that is, for no reason found in us — and thus by His grace. For in Christ we have become righteous in God's eyes, and on that basis God has justified us. The means of justification is faith.

The Holy Spirit convicts us of our sinfulness and the significance of the Lord Jesus's sacrifice. The doors of God's grace open before us. If we enter them by faith, we receive rescue — salvation.

The Bible places repentance and faith at the forefront as conditions of salvation, with water baptism as the outward sign of inner transformation, a confession of that faith, and an identification with the death and resurrection of the Lord Jesus. "Whoever believes and is baptized will be saved, but whoever does not believe will be condemned" (Mark 16:16).

In summary, to experience this salvation, one must sincerely turn to God — that is, approach the throne of grace with faith (Heb. 4:16), acknowledge one's sinfulness, ask God for forgiveness, forsake the "old life," and follow the Lord Jesus's footsteps with trust. One must also ask for the filling and guidance of the Holy Spirit, for He gives that inner confirmation that we are children of God (Rom. 8:16).

Through the blood of Christ we are set free (saved) from the bondage and curse of sin and transferred from darkness into marvelous light, given a new life. This wonderful gift must be guarded with all diligence (Phil. 2:12b), and one must remain faithful to their Savior until death, in order to receive the crown of life (Rev. 2:10).

Das Thema der Errettung umfasst die ganze Zeit, sowohl die vergangene als auch die zukünftige Ewigkeit. Es betrifft jeden Menschen, jedes Volk, den ganzen Kosmos. Es ist ein Thema sowohl des Alten als auch des Neuen Testaments. Im Mittelpunkt steht dabei die wichtigste Person, unser Herr Jesus Christus. Im Griechischen, der Sprache der ersten Übersetzung der Heiligen Schrift (des Alten Testaments) aus dem Aramäischen und Hebräischen – der Septuaginta, wird für die Bezeichnung der Errettung das Substantiv soteria sowie das Verb sodzein verwendet – was retten, erlösen, befreien, bewahren, schützen bedeutet. Beispiele für den Gebrauch dieses Wortes im Alten und Neuen Testament: 2. Mose 14,13; Richter 15,18; 1. Samuel 11,9.13; 2. Chronik 12,7; Lukas 1,69.71; Apostelgeschichte 7,25; Apostelgeschichte 4,12; Apostelgeschichte 27,20.34; Apostelgeschichte 16,31; Markus 16,16. „...Denn Gott hat uns nicht gesetzt zum Zorn, sondern die Seligkeit zu erlangen durch unsern Herrn Jesus Christus..." (1. Thessalonicher 5,9). „...Christus Jesus ist in die Welt gekommen, die Sünder selig zu machen..." (1. Timotheus 1,15), „Und ist in keinem andern Heil, ist auch kein andrer Name unter dem Himmel den Menschen gegeben, darin wir sollen selig werden" (Apostelgeschichte 4,12).

Auf der Grundlage der Lehre der Heiligen Schrift bekennen wir, dass der Mensch die Errettung aus Gnade Gottes durch den Glauben an Christus empfängt! Die Errettung kann nicht durch Erbschaft erlangt werden, sie kann nicht durch gute Werke oder Sakramente verdient werden, und man kann auch nicht auf Zufall zählen.

Wir lesen: „Aber Gott, der da reich ist an Barmherzigkeit, um seiner großen Liebe willen, mit der er uns geliebt hat, auch da wir tot waren in den Sünden, hat er uns samt Christus lebendig gemacht – aus Gnade seid ihr selig geworden... Denn aus Gnade seid ihr selig geworden durch den Glauben, und das nicht aus euch: Gottes Gabe ist es, nicht aus den Werken, damit sich nicht jemand rühme" (Epheser 2,4-5.8-9).

Im Brief des Apostels Paulus lesen wir: „...aber ihr seid abgewaschen, ihr seid geheiligt, ihr seid gerecht geworden durch den Namen des Herrn Jesus Christus und durch den Geist unseres Gottes" (1. Korinther 6,11).

Die Bibel betrachtet das Thema der Errettung unter drei Aspekten:

  • Reinigung, Versöhnung mit Gott – 2. Korinther 5,18-19; Römer 5,10
  • Abkehr von der sündigen Vergangenheit und Hingabe in den Dienst Gottes – 1. Petrus 2,9-12
  • Rechtfertigung – Römer 3,23-26; 5,1-2

Aus göttlicher Perspektive umfasst die Errettung das gesamte Werk Gottes, das vollbracht wurde, um Menschen vom Zustand der Verdammnis in den Zustand der Rechtfertigung, vom Tod zum ewigen Leben, von der Entfremdung zur Kindschaft zu führen. Aus menschlicher Perspektive umfasst sie alle Segnungen, die sich aus dem Sein in Christus im gegenwärtigen wie auch im zukünftigen Leben ergeben.

Wenn wir das Thema der Errettung etwas umfassender betrachten, vermeiden wir unnötige Streitigkeiten.

Die Tiefe der Errettung wird besser verständlich, wenn wir sie vor dem Hintergrund der menschlichen Vergangenheit, Gegenwart und Zukunft betrachten:

  • Ich wurde errettet von der Verdammnis für die Sünden in dem Moment, als ich an Christus glaubte (Epheser 2,8; Titus 3,5).
  • Ich werde errettet von der Herrschaft der Sünde durch die Kraft der Heiligung und Gottes Fürsorge (Römer 6,14; Hebräer 7,25; 9,24).
  • Ich werde für immer errettet sein von der Gegenwart der Sünde, wenn ich meine himmlische Heimat erreiche (Römer 5,9-10; 6,22; 13,11; Hebräer 9,28; 1. Petrus 1,5).

Aufgrund seiner von Adam geerbten Sündhaftigkeit und seiner Machtlosigkeit hatte der Mensch keine Chance auf Annahme durch Gott noch auf Gemeinschaft mit ihm. Sollte er errettet werden, musste ihm jemand zu Hilfe kommen. Der Mensch ist nicht in der Lage, sich aus eigener Kraft zu retten, ebenso wie jemand, der im Sumpf versinkt, sich nicht selbst an den Haaren herausziehen kann. Die Sünde hat die Trennung des Menschen von Gott verursacht und verursacht sie weiterhin, und die Verdorbenheit der menschlichen Natur bedeutet praktisch, dass der Mensch sich auf absolut keine Weise Gottes Wohlwollen verdienen kann, wenn es um die Frage der Errettung geht.
Auf jedem, der in diese Welt kommt, lastet das Urteil der Verdammnis wegen der Verbindung zur Sünde Adams (Römer 5,12) und wegen der angeborenen sündigen Natur (Epheser 2,3). Denn sie sind allzumal Sünder und mangeln des Ruhmes, den sie bei Gott haben sollten (Römer 3,23). Das bedeutet nicht nur allgemeine Verdammnis, sondern auch ein allgemeines Bedürfnis nach Errettung von der Strafe für die Sünden.

Die Bedeutung des Glaubens

Eine notwendige Bedingung für die Errettung ist der Glaube. Dies klingt deutlich im Auftrag Jesu Christi an seine Jünger an: Wer da glaubt und getauft wird, der wird selig werden; wer aber nicht glaubt, der wird verdammt werden (Markus 16,16).

Das Werk des Kreuzes als bloße Tatsache errettet niemanden. Es besteht die Notwendigkeit, den Dienst der Versöhnung durch die Verkündigung der Evangeliumsbotschaft zu vollziehen. Erst wenn der Mensch glaubt, empfängt er die Gabe der Versöhnung mit Gott, die durch den Tod Christi bereitet wurde (2. Korinther 5,18-21). Es stimmt, dass die Welt mit Gott versöhnt wurde, aber jeder muss die Versöhnung persönlich annehmen. Die Allgemeingültigkeit der Versöhnung betrifft die Stellung der Welt gegenüber Gott: Zuvor war die Errettung undenkbar, jetzt ist sie möglich. Ein Mensch, der im Glauben die Gabe der Versöhnung annimmt, bringt dadurch diese Versöhnung in sein eigenes Leben ein und verändert seine eigene Stellung gegenüber Gott: Zuvor war er unerrettet, jetzt ist er errettet. Das Lösegeld für die Sünden wurde schon vor langer Zeit am Kreuz erbracht, doch der Mensch erlangt Vergebung dann – und nur dann –, wenn er die Gabe der Versöhnung im Glauben für sich selbst annimmt. Der Mensch wurde mit Gott versöhnt, weil die Versöhnung des sündigen Menschen mit Gott, die in Christus ein für alle Mal vollzogen wurde, auf ewig gültig ist. Sie betrifft nicht nur einen bestimmten Zeitraum und nicht nur eine bestimmte Gruppe von Menschen, sondern die ganze Welt. Wann immer derjenige, dem die Botschaft der Versöhnung anvertraut wurde, sie verkündet, und jedes Mal, wenn ein Sünder, der sie hört, das verkündete Evangelium im Glauben annimmt und Buße tut, wird er mit Gott versöhnt – ungeachtet des Ortes und der Zeit, ungeachtet der Umstände. Diese Versöhnung bedeutet, dass Gott ihm seine Vergehen nicht mehr zurechnet, das heißt, ihm seine Sünden nicht mehr anrechnet.

Der Mensch erfährt Vergebung, Rechtfertigung und Heiligung. Die Rechtfertigung ist nicht nur eines der großen Güter, die uns durch den Tod Christi geschenkt wurden, sondern auch eine Schlüsselwahrheit des Christentums. Gnade und Glaube sind die Eckpfeiler der Wahrheit über die Rechtfertigung.

Die Gerechtigkeit kommt durch den Glauben an Jesus Christus. Der Glaube ist stets der Kanal, durch den wir die Errettung empfangen und alle Verheißungen nutzen. Dieser Glaube – wenn er wirksam sein soll – muss sich auf das richtige Objekt richten: Das Objekt des rettenden Glaubens ist Jesus Christus.

Der Preis der Gerechtigkeit ist das vergossene Blut Christi. Für ihn war dies der höchste Preis, den er tragen konnte. Die Wohltaten dessen, was er vollbracht hat, fließen uns umsonst zu, das heißt ohne jeglichen Grund in uns selbst, und somit aus seiner Gnade. Denn in Christus sind wir in Gottes Augen gerecht geworden, und auf dieser Grundlage hat Gott uns gerechtfertigt. Das Mittel der Rechtfertigung ist der Glaube.

Von unserer Sündhaftigkeit und der Bedeutung des Opfers des Herrn Jesus überzeugt uns der Heilige Geist. Vor uns öffnet sich die Tür der göttlichen Gnade. Wenn wir im Glauben durch sie hindurchgehen, empfangen wir Rettung – Errettung.

Die Bibel stellt Buße und Glauben als Bedingungen der Errettung in den Vordergrund, und die Wassertaufe als äußeres Zeichen der inneren Umwandlung, als Bekenntnis dieses Glaubens und als Identifikation mit dem Tod und der Auferstehung des Herrn Jesus. Wer da glaubt und getauft wird, der wird selig werden; wer aber nicht glaubt, der wird verdammt werden (Markus 16,16).

Zusammenfassend lässt sich sagen: Um diese Errettung zu erfahren, muss man sich aufrichtig bekehren, das heißt, sich im Glauben dem Thron der Gnade nähern (Hebräer 4,16), seine Sündhaftigkeit eingestehen, Gott um Vergebung bitten, das „alte Leben" aufgeben und vertrauensvoll den Spuren des Herrn Jesus folgen. Man muss auch um die Erfüllung und Führung des Heiligen Geistes bitten, denn er gibt jene innere Bestätigung, dass wir Kinder Gottes sind (Römer 8,16).

Durch das Blut Christi werden wir aus der Knechtschaft und dem Fluch der Sünde befreit (errettet) und aus der Finsternis in das wunderbare Licht versetzt, beschenkt mit neuem Leben. Mit aller Sorgfalt gilt es, diese wunderbare Gabe zu bewahren (Philipper 2,12b) und seinem Erlöser bis in den Tod treu zu bleiben, um die Krone des Lebens zu empfangen (Offenbarung 2,10).

Jednym z fundamentów nauki Pana Jezusa była ta o potrzebie nowonarodzenia. Jak to możliwe, aby człowiek mógł się na nowo narodzić? Podobne pytanie zadał człowiek, który usłyszał to nauczanie z ust Syna Bożego. Wydawało mu się to absurdalne i niemożliwe. Chrystus wskazywał jednak w ten sposób nie na potrzebę ponownego urodzenia się w ciele. Obwieszczał on w ten sposób o wiele głębszą prawdę dotyczącą każdego człowieka i mającą potężne znaczenie w kontekście wieczności, która oczekuje ludzi. Przyjrzyjmy się zatem wspólnie tej ważnej sprawie.

Pewnej nocy, w trakcie służby Syna Bożego na ziemi, spotkał się On z żydowskim uczonym – Nikodemem – człowiekiem obeznanym w prawie, osobą poważaną i szanowaną. Człowiek ten chciał dowiedzieć się więcej o nauce, którą głosił Chrystus, ponieważ znając pisma żydowskie dotyczące przepowiadanego przyjścia Mesjasza, był zaintrygowany postacią Pana Jezusa. Wtedy to Pan Jezus przekazał mu Słowo zarejestrowane przez Ewangelistę Jana:

„Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, jeśli się kto nie narodzi na nowo, nie może ujrzeć Królestwa Bożego.” (Ewangelia Jana 3:3)

Na pytanie Nikodema, w jaki sposób można to zrobić – czy można ponownie wejść do łona swojej matki – Jezus odpowiedział jeszcze bardziej intrygującymi słowami:

„Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, jeśli się kto nie narodzi z wody i z Ducha, nie może wejść do Królestwa Bożego. Co się narodziło z ciała, ciałem jest, a co się narodziło z Ducha, duchem jest. Nie dziw się, że ci powiedziałem: Musicie się na nowo narodzić.” (Ewangelia Jana 3:5-7)

Pan Jezus nie wskazywał jednak na potrzebę ponownego przyjścia na ten świat, tak jak jest to powszechnie znane ludziom. Wskazywał on na potrzebę nowego narodzenia się do życia dla Boga. Więcej – Syn Boży wskazał na to, że jeżeli ktoś nie narodzi się na nowo, nie może wejść do Królestwa Bożego! Jeżeli uważnie śledziliśmy wyżej wskazane wersety, Zbawiciel wskazywał w nich na potrzebę narodzenia się z wody i z Ducha.

Woda jest w Słowie Bożym w wielu miejscach symbolem Słowa Bożego. Tak jak woda służy do obmywania z brudu, tak Słowo Boże jest ukazane jako prowadzące człowieka do oczyszczenia i narodzenia się na nowo oraz życia odrodzonym życiem. Możemy znaleźć w Piśmie Świętym chociażby wypowiedź Pana Jezusa, który mówił do swoich uczniów:

„Wy jesteście już czyści dla słowa, które wam głosiłem;” (Ewangelia Jana 15,3)

Apostoł Piotr w napisanym przez siebie liście upomina wierzących, aby postępowali: „Jako odrodzeni nie z nasienia skazitelnego, ale nieskazitelnego, przez Słowo Boże, które żyje i trwa.” (I List Piotra 1:23)

Pan Jezus, obok narodzenia z wody, wspomina również o narodzeniu z Ducha. Kiedy człowiek zaczyna otwierać się na prawdę Bożą, Duch Święty rozpoczyna pracę nad jego życiem, prowadzącą do tego, aby człowiek narodził się na nowo. Mianowicie, aby cała jego natura uległa zmianie. To, co kiedyś go pociągało i nęciło – dzisiaj jest ohydą i brudem. Człowiek, który rodzi się na nowo dla Boga, odczuwa, jak gdyby stał się nagle nowym stworzeniem, które ma takie same dążenia i pragnienia, jakie są opisane w Biblii jako dobre i szlachetne. Odrzuca go natomiast to, co też w Piśmie Świętym jest określone jako grzech i nieczystość.

Zwięźle, a zarazem dosadnie, proces nowonarodzenia opisuje List do Tytusa: „Bo i my byliśmy niegdyś nierozumni, niesforni, błądzący, poddani pożądliwości i rozmaitym rozkoszom, żyjący w złości i zazdrości, znienawidzeni i nienawidzący siebie nawzajem. Ale gdy się objawiła dobroć i miłość do ludzi Zbawiciela naszego, Boga, zbawił nas nie dla uczynków sprawiedliwości, które spełniliśmy, lecz dla miłosierdzia swego przez kąpiel odrodzenia oraz odnowienie przez Ducha Świętego, Którego wylał na nas obficie przez Jezusa Chrystusa, Zbawiciela naszego […]” (List do Tytusa 3:3-6).

Tak więc Pismo Święte ogłasza, że każdy człowiek, który chciałby wejść do Królestwa Bożego, musi narodzić się na nowo. Każdy człowiek umarł duchowo przez swoje grzechy i upadki, dlatego potrzebuje na nowo powstać do życia duchowego dla Boga: „I wy umarliście przez upadki i grzechy wasze, w których niegdyś chodziliście według modły tego świata, naśladując władcę, który rządzi w powietrzu, ducha, który teraz działa w synach opornych. Wśród nich i my wszyscy żyliśmy niegdyś w pożądliwościach ciała naszego, ulegając woli ciała i zmysłów, i byliśmy z natury dziećmi gniewu, jak i inni; ale Bóg, który jest bogaty w miłosierdzie, dla wielkiej miłości swojej, którą nas umiłował, i nas, którzy umarliśmy przez upadki, ożywił wraz z Chrystusem – łaską zbawieni jesteście […]” (List do Efezjan 2:1-5).

Człowiek nowonarodzony nie staje się cieleśnie innym człowiekiem, nie otrzymuje nowego ciała, lecz wewnętrznie staje się całkowicie nowym stworzeniem, mającym całkowicie inne cele i dążenia, wśród których nadrzędnym jest to, aby na wieki żyć z Chrystusem w Jego Królestwie.

Одним из основополагающих положений учения Господа Иисуса было учение о необходимости нового рождения. Как возможно, чтобы человек родился заново? Похожий вопрос задал человек, услышавший это учение из уст Сына Божьего. Ему это казалось абсурдным и невозможным. Однако Христос указывал таким образом вовсе не на необходимость повторного рождения во плоти. Он возвещал гораздо более глубокую истину, касающуюся каждого человека и имеющую огромное значение в контексте вечности, которая ожидает людей. Давайте вместе рассмотрим этот важный вопрос.

Однажды ночью, во время служения Сына Божьего на земле, Он встретился с иудейским учёным — Никодимом, человеком, сведущим в законе, уважаемым и почитаемым. Этот человек хотел узнать больше об учении, которое проповедовал Христос, поскольку, зная иудейские писания о предсказанном пришествии Мессии, он был заинтригован личностью Господа Иисуса. Тогда Господь Иисус передал ему Слово, записанное евангелистом Иоанном:

«Истинно, истинно говорю тебе: если кто не родится свыше, не может увидеть Царствия Божия.» (Ин. 3:3)

На вопрос Никодима о том, каким образом это возможно — можно ли снова войти в утробу своей матери, — Иисус ответил ещё более интригующими словами:

«Истинно, истинно говорю тебе: если кто не родится от воды и Духа, не может войти в Царствие Божие. Рождённое от плоти есть плоть, а рождённое от Духа есть дух. Не удивляйся тому, что Я сказал тебе: должно вам родиться свыше.» (Ин. 3:5-7)

Господь Иисус указывал не на необходимость повторного прихода в этот мир, как это принято понимать в народе. Он указывал на необходимость нового рождения для жизни для Бога. Более того, Сын Божий сказал, что если кто не родится заново, тот не может войти в Царство Божие! Если мы внимательно следили за приведёнными выше стихами, Спаситель указывал в них на необходимость рождения от воды и от Духа.

Вода во многих местах Слова Божьего является символом Слова Божьего. Подобно тому как вода служит для смывания грязи, так и Слово Божье показано как ведущее человека к очищению, к новому рождению и к жизни возрождённой жизнью. В Священном Писании мы можем найти, например, слова Господа Иисуса, сказанные Им ученикам:

«Вы уже очищены через слово, которое Я проповедал вам.» (Ин. 15:3)

Апостол Пётр в написанном им послании призывает верующих поступать так, «как возрождённые не от тленного семени, но от нетленного, от слова Божия, живого и пребывающего вовек» (1 Петра 1:23).

Господь Иисус наряду с рождением от воды упоминает и о рождении от Духа. Когда человек начинает по-настоящему открываться Божьей истине, Святой Дух начинает работу над его жизнью, ведущую к тому, чтобы человек родился заново. А именно — чтобы вся его природа изменилась. То, что когда-то его привлекало и манило, сегодня является мерзостью и скверной. Человек, рождающийся заново для Бога, чувствует себя так, будто внезапно стал новым творением, у которого те же стремления и желания, которые описаны в Библии как добрые и благородные. Его же отталкивает то, что в Священном Писании определено как грех и нечистота.

Кратко и вместе с тем выразительно процесс нового рождения описывает Послание к Титу: «Ибо и мы были некогда неразумны, непокорны, заблуждающиеся, служащие различным похотям и наслаждениям, проводящие жизнь в злобе и зависти, мерзкие, ненавидящие друг друга. Но когда явилась благодать и человеколюбие Спасителя нашего, Бога, то Он спас нас не по делам праведности, которые бы мы сотворили, а по Своей милости, банею возрождения и обновления Святым Духом, Которого излил на нас обильно через Иисуса Христа, Спасителя нашего […]» (Тит. 3:3-6).

Итак, Священное Писание провозглашает, что каждый человек, который хотел бы войти в Царство Божие, должен родиться заново. Каждый человек умер духовно из-за своих грехов и преступлений, поэтому ему нужно вновь воскреснуть к духовной жизни для Бога: «И вы, мёртвые по преступлениям и грехам вашим, в которых вы некогда жили, по обычаю мира сего, по влиянию князя, господствующего в воздухе, духа, действующего ныне в сынах противления, между которыми и мы все жили некогда по похотям плоти нашей, исполняя желания плоти и помыслов, и по природе были чадами гнева, как и прочие, — но Бог, богатый милостью, по Своей великой любви, которою возлюбил нас, и нас, мёртвых по преступлениям, оживотворил со Христом, — благодатью вы спасены […]» (Еф. 2:1-5).

Человек, родившийся заново, не становится телесно другим человеком и не получает нового тела, но внутренне становится совершенно новым творением, имеющим совершенно иные цели и стремления, среди которых главное — вечно жить со Христом в Его Царстве.

One of the foundations of the Lord Jesus's teaching was the need for the new birth. How is it possible for a person to be born again? A similar question was asked by the man who heard this teaching from the lips of the Son of God. It seemed to him absurd and impossible. Yet Christ was not pointing to a need to be born again in the flesh. He was proclaiming a far deeper truth concerning every person, one of tremendous significance in the context of the eternity that awaits mankind. Let us examine this important matter together.

One night, during the ministry of the Son of God on earth, He met with a Jewish scholar – Nicodemus – a man versed in the law, a respected and esteemed person. This man wanted to learn more about the teaching Christ proclaimed, because, knowing the Jewish writings about the foretold coming of the Messiah, he was intrigued by the person of the Lord Jesus. It was then that the Lord Jesus gave him the Word recorded by the Evangelist John:

"Truly, truly, I say to you, unless one is born again he cannot see the kingdom of God." (John 3:3)

To Nicodemus's question about how this could be done – whether one can enter one's mother's womb a second time – Jesus replied with even more intriguing words:

"Truly, truly, I say to you, unless one is born of water and the Spirit, he cannot enter the kingdom of God. That which is born of the flesh is flesh, and that which is born of the Spirit is spirit. Do not marvel that I said to you, 'You must be born again.'" (John 3:5-7)

The Lord Jesus, however, was not pointing to a need to come into this world again, as is commonly understood among people. He was pointing to the need to be born anew into life for God. More than that – the Son of God said that unless someone is born again, he cannot enter the kingdom of God! If we followed the verses above carefully, the Savior was pointing in them to the need to be born of water and of the Spirit.

Water is in many places in the Word of God a symbol of the Word of God. Just as water serves to wash away dirt, so the Word of God is shown as leading a person to cleansing, to being born again, and to living a reborn life. In Scripture we can find, for instance, a statement of the Lord Jesus, who said to His disciples:

"Already you are clean because of the word that I have spoken to you." (John 15:3)

The Apostle Peter, in the letter he wrote, urges believers to live as those "who have been born again, not of perishable seed but of imperishable, through the living and abiding word of God" (1 Peter 1:23).

Alongside the birth of water, the Lord Jesus also mentions the birth of the Spirit. When a person begins to open himself truly to the truth of God, the Holy Spirit begins to work in his life, leading to the person being born again. Namely, so that his whole nature is changed. What once attracted and enticed him is now abhorrent and filth to him. A person who is born anew for God feels as though he has suddenly become a new creation, who has the same aspirations and desires that the Bible describes as good and noble. He is repelled, in turn, by what Scripture defines as sin and impurity.

The letter to Titus describes the process of the new birth concisely yet pointedly: "For we ourselves were once foolish, disobedient, led astray, slaves to various passions and pleasures, passing our days in malice and envy, hated by others and hating one another. But when the goodness and loving kindness of God our Savior appeared, he saved us, not because of works done by us in righteousness, but according to his own mercy, by the washing of regeneration and renewal of the Holy Spirit, whom he poured out on us richly through Jesus Christ our Savior […]" (Titus 3:3-6).

Thus Scripture declares that every person who wishes to enter the kingdom of God must be born again. Every person has died spiritually through his sins and transgressions, and therefore needs to rise anew to spiritual life for God: "And you were dead in the trespasses and sins in which you once walked, following the course of this world, following the prince of the power of the air, the spirit that is now at work in the sons of disobedience— among whom we all once lived in the passions of our flesh, carrying out the desires of the body and the mind, and were by nature children of wrath, like the rest of mankind. But God, being rich in mercy, because of the great love with which he loved us, even when we were dead in our trespasses, made us alive together with Christ—by grace you have been saved […]" (Ephesians 2:1-5).

A person who is born again does not become physically a different person and does not receive a new body, but inwardly he becomes an entirely new creation, with entirely different goals and aspirations, chief among which is to live forever with Christ in His Kingdom.

Eine der Grundlagen der Lehre des Herrn Jesus war die von der Notwendigkeit der Wiedergeburt. Wie kann es möglich sein, dass ein Mensch von neuem geboren wird? Eine ähnliche Frage stellte ein Mann, der diese Lehre aus dem Mund des Sohnes Gottes hörte. Ihm erschien sie absurd und unmöglich. Christus verwies damit jedoch nicht auf die Notwendigkeit, noch einmal leiblich geboren zu werden. Er verkündete damit eine weitaus tiefere Wahrheit, die jeden Menschen betrifft und von gewaltiger Bedeutung im Hinblick auf die Ewigkeit ist, die die Menschen erwartet. Lassen Sie uns diese wichtige Angelegenheit gemeinsam betrachten.

Eines Nachts traf der Sohn Gottes während seines Dienstes auf Erden einen jüdischen Gelehrten – Nikodemus –, einen gesetzeskundigen, angesehenen und geachteten Mann. Dieser Mann wollte mehr über die Lehre erfahren, die Christus verkündete, denn da er die jüdischen Schriften über das vorhergesagte Kommen des Messias kannte, war er von der Person des Herrn Jesus fasziniert. Da gab der Herr Jesus ihm das Wort, das der Evangelist Johannes aufgezeichnet hat:

„Wahrlich, wahrlich, ich sage dir: Es sei denn, dass jemand von neuem geboren werde, so kann er das Reich Gottes nicht sehen.“ (Johannes 3,3)

Auf die Frage des Nikodemus, auf welche Weise dies geschehen könne – ob man etwa wieder in den Leib seiner Mutter eingehen könne –, antwortete Jesus mit noch erstaunlicheren Worten:

„Wahrlich, wahrlich, ich sage dir: Es sei denn, dass jemand geboren werde aus Wasser und Geist, so kann er nicht in das Reich Gottes kommen. Was vom Fleisch geboren wird, das ist Fleisch; und was vom Geist geboren wird, das ist Geist. Lass dich's nicht wundern, dass ich dir gesagt habe: Ihr müsst von neuem geboren werden.“ (Johannes 3,5-7)

Der Herr Jesus wies jedoch nicht auf die Notwendigkeit hin, noch einmal in diese Welt zu kommen, wie es unter den Menschen allgemein verstanden wird. Er wies auf die Notwendigkeit hin, zu einem neuen Leben für Gott geboren zu werden. Mehr noch – der Sohn Gottes sagte, dass jemand, der nicht von neuem geboren wird, nicht in das Reich Gottes eingehen kann! Wenn wir die oben genannten Verse aufmerksam verfolgt haben, verwies der Erlöser darin auf die Notwendigkeit, aus Wasser und aus Geist geboren zu werden.

Das Wasser ist im Wort Gottes an vielen Stellen ein Sinnbild des Wortes Gottes. So wie Wasser dazu dient, Schmutz abzuwaschen, so wird das Wort Gottes dargestellt als das, was den Menschen zur Reinigung, zur Wiedergeburt und zu einem wiedergeborenen Leben führt. In der Heiligen Schrift finden wir zum Beispiel eine Aussage des Herrn Jesus, der zu seinen Jüngern sagte:

„Ihr seid schon rein um des Wortes willen, das ich zu euch geredet habe.“ (Johannes 15,3)

Der Apostel Petrus ermahnt in seinem Brief die Gläubigen, zu leben „als die da wiedergeboren sind, nicht aus vergänglichem, sondern aus unvergänglichem Samen, nämlich aus dem lebendigen Wort Gottes, das da ewiglich bleibt“ (1. Petrus 1,23).

Der Herr Jesus erwähnt neben der Geburt aus Wasser auch die Geburt aus dem Geist. Wenn der Mensch beginnt, sich wirklich der Wahrheit Gottes zu öffnen, beginnt der Heilige Geist sein Werk an seinem Leben, das dazu führt, dass der Mensch von neuem geboren wird. Nämlich so, dass sich seine ganze Natur verändert. Was ihn einst anzog und reizte, ist heute Gräuel und Schmutz. Ein Mensch, der für Gott von neuem geboren wird, empfindet, als sei er plötzlich eine neue Schöpfung geworden, die dieselben Bestrebungen und Wünsche hat, die in der Bibel als gut und edel beschrieben werden. Ihn stößt dagegen ab, was in der Heiligen Schrift als Sünde und Unreinheit bezeichnet wird.

Knapp und zugleich eindringlich beschreibt der Titusbrief den Vorgang der Wiedergeburt: „Denn auch wir waren einst unverständig, ungehorsam, gingen in die Irre, dienten mancherlei Begierden und Gelüsten, lebten in Bosheit und Neid, verhasst und einander hassend. Als aber erschien die Freundlichkeit und Menschenliebe Gottes, unseres Heilandes, machte er uns selig – nicht um der Werke der Gerechtigkeit willen, die wir getan hatten, sondern nach seiner Barmherzigkeit – durch das Bad der Wiedergeburt und Erneuerung im Heiligen Geist, den er über uns reichlich ausgegossen hat durch Jesus Christus, unsern Heiland […]“ (Titus 3,3-6).

So verkündet die Heilige Schrift, dass jeder Mensch, der in das Reich Gottes eingehen möchte, von neuem geboren werden muss. Jeder Mensch ist durch seine Sünden und Übertretungen geistlich gestorben und muss daher zum geistlichen Leben für Gott neu auferstehen: „Auch ihr wart tot durch eure Übertretungen und Sünden, in denen ihr früher gelebt habt nach der Art dieser Welt, unter dem Mächtigen, der in der Luft herrscht, nämlich dem Geist, der zu dieser Zeit am Werk ist in den Kindern des Ungehorsams. Unter ihnen haben auch wir alle einst unser Leben geführt in den Begierden unseres Fleisches und taten den Willen des Fleisches und der Sinne und waren Kinder des Zorns von Natur wie auch die andern. Aber Gott, der reich ist an Barmherzigkeit, hat in seiner großen Liebe, mit der er uns geliebt hat, auch uns, die wir tot waren in den Sünden, mit Christus lebendig gemacht – aus Gnade seid ihr selig geworden […]“ (Epheser 2,1-5).

Ein wiedergeborener Mensch wird leiblich kein anderer Mensch und erhält keinen neuen Körper, sondern wird innerlich eine völlig neue Schöpfung, die völlig andere Ziele und Bestrebungen hat, unter denen das vorrangige ist, ewig mit Christus in seinem Reich zu leben.

Słowo chrzest (gr. baptizo) dosłownie oznacza zanurzenie. Jest to świadomy i dobrowolny akt wiary polegający na całkowitym zanurzeniu w wodzie osoby chrzczonej (katechumena) przez Starszego Zboru udzielającego chrztu.

Chrzest jest dokonywany w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego, zgodnie z nakazem Pana Jezusa (Mat. 28,20) w miejscu, gdzie jest dużo wody (jezioro, rzeka, baptysterium), umożliwiającej pełne zanurzenie katechumena (Jana 3,23; Dz. 8,38).

Chrzest jest nakazem biblijnym (Mar. 16,16) będącym następstwem wiary w Jezusa Chrystusa jako Pana i Zbawiciela, wyznania grzechów i przyjęcia zbawienia (Dz. 2,38). Chrzest wodny jest procesem aktu nowonarodzenia. Aby przyjąć chrzest, należy wcześniej stać się uczniem i naśladowcą Pana Jezusa (Mat. 28,19).

Chrzest ma bardzo głęboki wymiar duchowy i bez wątpienia nie jest jedynie aktem symbolicznym. Na podstawie Listu do Rzymian możemy zauważyć, że chrzest oznacza utożsamianie się (połączenie) człowieka z Chrystusem: zanurzenie pod wodą jest pogrzebem starego człowieka i złączeniem się z Chrystusem w Jego śmierci (Rzym. 6,3-5), natomiast wynurzenie jest powstaniem (zmartwychwstaniem) do prowadzenia nowego, zwycięskiego życia z Chrystusem (Rzym. 6,4-5).

Chrzest często jest także określany mianem przymierza zawieranego z Panem Bogiem, ponieważ katechumeni podczas chrztu wyrażają zarówno wiarę w Jezusa Chrystusa jako Pana i Zbawiciela oraz oczyszczającą moc Jego świętej krwi, jak również ślubują Mu wierność do końca swoich dni. Zazwyczaj takie trzy krótkie pytania zadawane są katechumenom tuż przed ich zanurzeniem w wodzie. Po odpowiedzi na te pytania, udzielający chrztu wypowiada formułę zawierającą słowa zapisane w Ewangelii Mateusza 28,20: „Na podstawie wyznania Twojej wiary oraz pragnienia chrztu wodnego, chrzczę Cię w imię Ojca, i Syna i Ducha Świętego”, po czym następuje zanurzenie katechumena w wodzie. Słowo Boże porównuje chrzest do starotestamentowej obrzezki, która była rozumiana jako przymierze człowieka z Bogiem (1 Moj. 17,10-13), przy czym chrzest potwierdza nie cielesne, a duchowe obrzezanie serca człowieka (Kol. 2,11-12).

Należy rozumieć także, że chrzest „w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego” nie jest jakimś innym chrztem niż opisywany w kilku przypadkach w Dziejach Apostolskich, gdzie używana jest skrócona forma „ochrzczeni w imię Pana Jezusa” (Dz. 2,38; 8,16; 10,48; 19,5). Użyty w tych wersetach zwrot po prostu nie zawiera pełnej formuły wypowiadanej podczas chrztu, a jedynie wskazuje na osobę Pana Jezusa jako Zbawiciela i Odkupiciela człowieka, który ten chrzest ustanowił, jak również stanowi wyraźne rozróżnienie od chrztu upamiętania udzielanego przez Jana Chrzciciela.

Poprzez chrzest wiary chrzczona osoba zostaje włączona w poczet Kościoła Pana Jezusa (Gal. 3,27-29) oraz staje się pełnoprawnym członkiem lokalnego zboru.

Chrzest jest więc przede wszystkim wypełnieniem biblijnego nakazu, poświadczeniem osobistej wiary w Pana Jezusa, pogrzebaniem starego człowieka wraz z jego grzeszną naturą i powstaniem do nowego życia w Chrystusie, stając się jednocześnie pełnoprawnym członkiem Kościoła i obywatelem Bożego Królestwa.

Pomocne fragmenty Słowa Bożego:
Mat. 3,15; 28,19-20; Mar. 1,9-11; 16,15-16; Jana 3,23; Dz. 2,37-39; 2,41; 8,16; 8,36-38; 10,48; 16,30-34; 19,5; 22,16; Rzym. 6,3-5; Gal. 3,27-29; Kol. 2,11-12; 1 Pio. 3,20-21.

Слово крещение (греч. baptizo) буквально означает погружение. Это сознательный и добровольный акт веры, состоящий в полном погружении в воду крещаемого человека (катехумена) старейшиной церкви, совершающим крещение.

Крещение совершается во имя Отца и Сына и Святого Духа, согласно повелению Господа Иисуса (Мф. 28:20), в месте, где много воды (озеро, река, баптистерий), позволяющем полное погружение катехумена (Ин. 3:23; Деян. 8:38).

Крещение является библейским повелением (Мк. 16:16), следующим за верой в Иисуса Христа как Господа и Спасителя, исповеданием грехов и принятием спасения (Деян. 2:38). Водное крещение — это часть процесса акта нового рождения. Чтобы принять крещение, нужно прежде стать учеником и последователем Господа Иисуса (Мф. 28:19).

Крещение имеет очень глубокое духовное измерение и, без сомнения, не является лишь символическим актом. На основании Послания к Римлянам мы можем заметить, что крещение означает отождествление (соединение) человека со Христом: погружение под воду — это погребение ветхого человека и соединение со Христом в Его смерти (Рим. 6:3-5), а выход из воды — это восстание (воскресение) для новой, победной жизни со Христом (Рим. 6:4-5).

Крещение часто также называют заветом, заключаемым с Господом Богом, потому что катехумены во время крещения выражают как веру в Иисуса Христа как Господа и Спасителя и очищающую силу Его святой крови, так и клянутся Ему в верности до конца своих дней. Обычно такие три коротких вопроса задаются катехуменам непосредственно перед их погружением в воду. После ответа на эти вопросы совершающий крещение произносит формулу, содержащую слова, записанные в Евангелии от Матфея 28:20: «На основании исповедания твоей веры и желания водного крещения, крещу тебя во имя Отца, и Сына, и Святого Духа», после чего следует погружение катехумена в воду. Слово Божье сравнивает крещение с ветхозаветным обрезанием, которое понималось как завет человека с Богом (Быт. 17:10-13), при этом крещение подтверждает не телесное, а духовное обрезание сердца человека (Кол. 2:11-12).

Следует также понимать, что крещение «во имя Отца и Сына и Святого Духа» не является каким-то иным крещением, чем описываемое в нескольких случаях в Деяниях апостолов, где используется краткая форма «крестились во имя Господа Иисуса» (Деян. 2:38; 8:16; 10:48; 19:5). Использованное в этих стихах выражение просто не содержит полной формулы, произносимой во время крещения, а лишь указывает на Личность Господа Иисуса как Спасителя и Искупителя человека, установившего это крещение, а также представляет собой ясное отличие от крещения покаяния, совершавшегося Иоанном Крестителем.

Через крещение веры крещаемый человек включается в число членов Церкви Господа Иисуса (Гал. 3:27-29) и становится полноправным членом поместной церкви.

Крещение, таким образом, является прежде всего исполнением библейского повеления, свидетельством личной веры в Господа Иисуса, погребением ветхого человека вместе с его греховной природой и восстанием к новой жизни во Христе, становясь одновременно полноправным членом Церкви и гражданином Царства Божьего.

Полезные отрывки Слова Божьего:
Мф. 3:15; 28:19-20; Мк. 1:9-11; 16:15-16; Ин. 3:23; Деян. 2:37-39; 2:41; 8:16; 8:36-38; 10:48; 16:30-34; 19:5; 22:16; Рим. 6:3-5; Гал. 3:27-29; Кол. 2:11-12; 1 Петр. 3:20-21.

The word baptism (Greek: baptizo) literally means immersion. It is a conscious and voluntary act of faith consisting of the complete immersion in water of the person being baptized (the catechumen) by the Elder of the church administering the baptism.

Baptism is performed in the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit, in accordance with the command of the Lord Jesus (Matt. 28:20), in a place with plenty of water (a lake, a river, a baptistry) that allows for the full immersion of the catechumen (John 3:23; Acts 8:38).

Baptism is a biblical command (Mark 16:16) that follows faith in Jesus Christ as Lord and Savior, confession of sins, and the reception of salvation (Acts 2:38). Water baptism is part of the process of the act of being born again. In order to receive baptism, one must first become a disciple and follower of the Lord Jesus (Matt. 28:19).

Baptism has a very deep spiritual dimension and is, without a doubt, not merely a symbolic act. Based on the Epistle to the Romans, we can observe that baptism signifies a person's identification (union) with Christ: immersion under water is the burial of the old self and union with Christ in His death (Rom. 6:3-5), while coming up out of the water is a rising (resurrection) to lead a new, victorious life with Christ (Rom. 6:4-5).

Baptism is also often referred to as a covenant made with the Lord God, because during baptism catechumens express both their faith in Jesus Christ as Lord and Savior and the cleansing power of His holy blood, as well as vow their faithfulness to Him until the end of their days. Typically, these three short questions are asked of the catechumens just before their immersion in water. After answering these questions, the one administering the baptism speaks a formula containing the words recorded in the Gospel of Matthew 28:20: "On the basis of your confession of faith and your desire for water baptism, I baptize you in the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Spirit," after which the immersion of the catechumen in water follows. The Word of God compares baptism to the Old Testament rite of circumcision, which was understood as a covenant between man and God (Gen. 17:10-13), whereby baptism confirms not the physical, but the spiritual circumcision of a person's heart (Col. 2:11-12).

It should also be understood that baptism "in the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit" is not a different baptism from the one described in several instances in the Acts of the Apostles, where the shortened form "baptized in the name of the Lord Jesus" is used (Acts 2:38; 8:16; 10:48; 19:5). The phrase used in those verses simply does not contain the full formula spoken during baptism, but merely points to the Person of the Lord Jesus as the Savior and Redeemer of mankind who instituted this baptism, and also serves as a clear distinction from the baptism of repentance administered by John the Baptist.

Through the baptism of faith, the baptized person is incorporated into the Church of the Lord Jesus (Gal. 3:27-29) and becomes a full member of the local church.

Baptism, therefore, is above all the fulfillment of a biblical command, a testimony of personal faith in the Lord Jesus, the burial of the old self together with its sinful nature, and a rising to new life in Christ, while at the same time becoming a full member of the Church and a citizen of the Kingdom of God.

Helpful passages from the Word of God:
Matt. 3:15; 28:19-20; Mark 1:9-11; 16:15-16; John 3:23; Acts 2:37-39; 2:41; 8:16; 8:36-38; 10:48; 16:30-34; 19:5; 22:16; Rom. 6:3-5; Gal. 3:27-29; Col. 2:11-12; 1 Pet. 3:20-21.

Das Wort Taufe (griech. baptizo) bedeutet wörtlich Untertauchen. Es ist eine bewusste und freiwillige Glaubenshandlung, die im vollständigen Untertauchen der zu taufenden Person (des Täuflings) in Wasser durch den die Taufe spendenden Gemeindeältesten besteht.

Die Taufe wird im Namen des Vaters und des Sohnes und des Heiligen Geistes vollzogen, gemäß dem Auftrag des Herrn Jesus (Matthäus 28,20), an einem Ort, wo viel Wasser vorhanden ist (See, Fluss, Baptisterium), das die vollständige Untertauchung des Täuflings ermöglicht (Johannes 3,23; Apostelgeschichte 8,38).

Die Taufe ist ein biblisches Gebot (Markus 16,16), das aus dem Glauben an Jesus Christus als Herrn und Erlöser, dem Bekenntnis der Sünden und der Annahme der Errettung hervorgeht (Apostelgeschichte 2,38). Die Wassertaufe ist Teil des Vorgangs der Wiedergeburt. Um die Taufe zu empfangen, muss man zuvor ein Jünger und Nachfolger des Herrn Jesus werden (Matthäus 28,19).

Die Taufe hat eine sehr tiefe geistliche Dimension und ist ohne Zweifel nicht nur ein symbolischer Akt. Aufgrund des Römerbriefs können wir feststellen, dass die Taufe die Identifikation (Vereinigung) des Menschen mit Christus bedeutet: Das Untertauchen im Wasser ist das Begräbnis des alten Menschen und die Vereinigung mit Christus in seinem Tod (Römer 6,3-5), während das Auftauchen die Auferstehung zur Führung eines neuen, siegreichen Lebens mit Christus darstellt (Römer 6,4-5).

Die Taufe wird oft auch als ein mit dem Herrn Gott geschlossener Bund bezeichnet, da die Täuflinge während der Taufe sowohl den Glauben an Jesus Christus als Herrn und Erlöser und die reinigende Kraft seines heiligen Blutes bekunden, als auch ihm Treue bis zum Ende ihrer Tage geloben. Gewöhnlich werden den Täuflingen kurz vor ihrem Untertauchen diese drei kurzen Fragen gestellt. Nach der Beantwortung dieser Fragen spricht der Taufspender eine Formel, die die in Matthäus 28,20 niedergeschriebenen Worte enthält: „Aufgrund des Bekenntnisses deines Glaubens und deines Verlangens nach der Wassertaufe taufe ich dich im Namen des Vaters und des Sohnes und des Heiligen Geistes", worauf das Untertauchen des Täuflings im Wasser folgt. Das Wort Gottes vergleicht die Taufe mit der alttestamentlichen Beschneidung, die als Bund des Menschen mit Gott verstanden wurde (1. Mose 17,10-13), wobei die Taufe nicht die leibliche, sondern die geistliche Beschneidung des menschlichen Herzens bestätigt (Kolosser 2,11-12).

Man muss auch verstehen, dass die Taufe „im Namen des Vaters und des Sohnes und des Heiligen Geistes" keine andere Taufe ist als die, die in mehreren Fällen in der Apostelgeschichte beschrieben wird, wo die verkürzte Form „getauft im Namen des Herrn Jesus" verwendet wird (Apostelgeschichte 2,38; 8,16; 10,48; 19,5). Die in diesen Versen verwendete Wendung enthält einfach nicht die vollständige, während der Taufe gesprochene Formel, sondern weist lediglich auf die Person des Herrn Jesus als Erlöser und Retter des Menschen hin, der diese Taufe eingesetzt hat, und stellt zugleich eine deutliche Unterscheidung von der Bußtaufe dar, die von Johannes dem Täufer gespendet wurde.

Durch die Taufe des Glaubens wird die getaufte Person in die Gemeinde des Herrn Jesus aufgenommen (Galater 3,27-29) und wird vollberechtigtes Mitglied der örtlichen Gemeinde.

Die Taufe ist also vor allem die Erfüllung des biblischen Gebots, das Zeugnis des persönlichen Glaubens an den Herrn Jesus, das Begräbnis des alten Menschen samt seiner sündigen Natur und die Auferstehung zu einem neuen Leben in Christus, wobei man zugleich vollberechtigtes Mitglied der Kirche und Bürger des Reiches Gottes wird.

Hilfreiche Abschnitte des Wortes Gottes:
Matthäus 3,15; 28,19-20; Markus 1,9-11; 16,15-16; Johannes 3,23; Apostelgeschichte 2,37-39; 2,41; 8,16; 8,36-38; 10,48; 16,30-34; 19,5; 22,16; Römer 6,3-5; Galater 3,27-29; Kolosser 2,11-12; 1. Petrus 3,20-21.

Swego czasu w Imperium Egipskim spotkały się dwa narody. Pierwszy to naród egipski, korzystający z całego łańcucha przywilejów, jakich tylko można było doznawać w ówczesnym świecie a drugi to naród żydowski żyjący pod panowaniem Egipcjan, naród ciemiężony i cierpiący, zanoszący błagania do Boga Abrahama, Izaaka i Jakuba.

W odpowiedzi na modlitwy swego narodu, Pan Bóg wybrał Mojżesza, przez którego postanowił udzielić miłosierdzia i wyprowadzić potomków Jakuba z niewoli. Zainteresowanych w szczegółach tego potężnego Bożego działania odsyłam do drugiej księgi Mojżeszowej. W chwili obecnej chciałbym skupić naszą uwagę nad rozdziałem 12, gdzie szczególną uwagę zwrócimy na 7 wiersz mówiący o składaniu ofiary z baranka oraz pomazaniu odrzwi i nadproży krwią tego baranka. Dokonanie tego obrzędu pozwoliło zachować każdego pierworodnego w narodzie izraelskim przed śmiercią.

Zabity baranek i jego krew nabrały wymiaru ponadczasowego, gdyż stały się praobrazem wskazującym na doskonałą ofiarę złożoną przez Pana Jezusa. Ta właśnie ofiara ma moc uwolnić człowieka z niewoli szatana i uchronić go przed wieczną śmiercią, udzielając wszelkich przywilejów dostępnych przez wiarę dla Bożych dzieci. Apostoł Piotr wynosi moc tej ofiary ponad wszystko, pisząc: Wiedząc, że nie rzeczami znikomymi, srebrem albo złotem, zostaliście wykupieni z marnego postępowania waszego, przez ojców wam przekazanego, lecz drogą krwią Chrystusa, jako baranka niewinnego i nieskalanego (I Piotra 1,18-19). Skorzystajmy jeszcze z jednego miejsca Biblii mówiącego o naszym Zbawicielu Jezusie: wszedł raz na zawsze do świątyni nie z krwią kozłów i cielców, ale z własną krwią swoją, dokonawszy wiecznego odkupienia (Hebr. 9,12).

Pan Jezus będąc świadomym swego posłannictwa, bardzo jednoznacznie wskazywał na źródło swego nauczania i postępowania stwierdzając, że czegokolwiek naucza lub cokolwiek czyni, nie robi tego od siebie ale wiernie przekazuje to, co usłyszał i czego nauczył się u swojego Ojca.

Tak, więc bez wątpienia możemy przyjąć, że ustanowiona przez Pana Jezusa nowotestamentowa pascha, czyli Wieczerza Pańska, była absolutnie zgodna z planem Niebiańskiego Ojca.

Przejdźmy, zatem do ewangelii Łukasza, gdzie znajdujemy następującą wypowiedź Pana Jezusa: I rzekł do nich: Gorąco pragnąłem spożyć tę wieczerzę paschalną z wami przed moją męką (Łuk. 22,15).

Użyty tu zwrot gorąco pragnąłem wskazuje na coś niezwykle istotnego, wnoszącego duchowe wartości dla uczestnika tej wieczerzy paschalnej! A przecież Pan Jezus nie pierwszy raz był uczestnikiem Paschy! Jednak było w niej coś niezwykle ważnego, co sprawiło, że tak gorąco jej pragnął.

Świadomość własnej śmierci i mocy płynącej z tej ofiary, była powodem dla ustanowienia Wieczerzy Pańskiej, wnoszącej tak wielkie błogosławieństwo do życia dziecka Bożego.

Zgodnie z pragnieniem serca, Pan Jezus wraz z apostołami obchodził to wielkie żydowskie święto.

Do tej uroczystości każdy dom i każdy Żyd w szczególny sposób się przygotowywali. To przygotowanie dotyczyło m.in. oczyszczenia domu i pokarmu a cała uwaga była zwrócona na sposób przyrządzenia baranka wielkanocnego. Każdy człowiek musiał spełnić pewne Boże oczekiwania, które miały jeden cel: oczyszczenie z brudu (grzechu) i przygotowanie do udziału w wieczerzy paschalnej.

Bardzo interesujący fakt odnotował ewangelista Jan opisując zaskoczenie uczniów postawą Pana Jezusa, który wstał od wieczerzy, złożył szaty, a wziąwszy prześcieradło, przepasał się. Potem nalał wody do misy i począł umywać nogi uczniów i wycierać prześcieradłem, którym był przepasany (Jana 13,4-5).

Wśród uczniów nastąpiła konsternacja: Cóż On czyni? Przecież jesteśmy czyści i przygotowani do Paschy! – zdawali się myśleć uczniowie. Apostoł Piotr nawet otwarcie się sprzeciwił mówiąc: o Panie! Ty nigdy nie będziesz mi umywał nóg! Uważam, że w Piotrze zadział w tym momencie także bardzo głęboki szacunek do Pana Jezusa i nie umiał on sobie wyobrazić tego, by jego Mistrz miał mu umywać nogi. Kto, jak kto ale na pewno nie Ty, Panie!

Jezus natomiast, przepełniony pokojem, odpowiedział Piotrowi: jeżeli nie umyję ci nóg, to nie będziesz miał działu ze mną (por. Jana 13,8).

W tym miejscu nastąpiło ponowne zaskoczenie. Czyżby w tym akcie umycia nie chodziło tylko o czystość cielesną? Jakie jest głębsze znaczenie tego aktu? Pan Jezus związał go ze społecznością ze sobą, na co Piotr błyskawicznie zareagował, mówiąc: Panie, jeżeli to ma zaważyć na mojej społeczności z Tobą, to nie tylko umyj moje nogi, ale także i ręce, i głowę!

Pan Jezus, kontynuuje nauczanie: Jeśli tedy Ja Pan i Nauczyciel obmyłem nogi, i wy winniście sobie nawzajem obmywać nogi. Albowiem dałem wam przykład, byście i wy czynili, jak Ja wam uczyniłem (Jana 13,14-15). Widzimy tu ponownie coś nowego w nauczaniu Pana Jezusa: nie tylko Ja umyłem wam nogi, ale i wy winniście wzajemnie obmywać sobie nogi. Dlaczego? Ponieważ podczas obmywania nóg Pan Bóg udziela swego błogosławieństwa: Jeśli to wiecie, błogosławieni jesteście, gdy zgodnie z tym postępować będziecie (Jana 13,17). Tak, więc umywanie nóg jest przywilejem dziecka Bożego, oznaką posłuszeństwa Ewangelii, działem w Chrystusie, otwieraniem się na Boże błogosławieństwa, praktyczną oznaką uznania za wyższego swojego brata czy siostry a także gestem miłości i gotowości do usługiwania. Ponadto stanowi też jedną z czynności przygotowujących do udziału w Wieczerzy Pańskiej. Po umyciu nóg uczniom Pan Jezus ponownie zajął miejsce przy stole.

Dla uczniów ten wyjątkowy wieczór był pełen niespodziewanych wydarzeń, gdyż za niedługo ujrzeli jak Pan Jezusa bierze chleb: A gdy oni jedli, wziął Jezus chleb i pobłogosławił, łamał i dawał uczniom, i rzekł: Bierzcie, jedzcie, to jest ciało moje. Potem wziął kielich i podziękował, dał im, mówiąc: Pijcie z niego wszyscy; albowiem to jest krew moja nowego przymierza, która się za wielu wylewa na odpuszczenie grzechów (Mat. 26,26-28).

Chciałbym także skierować naszą uwagę na Ewangelię Jana, w której znajdujemy nauczanie na temat błogosławieństwa spożywania chleba. Jezus przypomina uczniom wydarzenia z życia Mojżesza stwierdzając, że to nie Mojżesz dał Izraelitom chleb z nieba, ale sam Bóg Ojciec daje prawdziwy chleb z nieba. Reakcja apostołów była jednoznaczna: skoro tak jest, to dawaj nam Panie zawsze tego chleba! Odpowiedź Jezusa na moment ich osłupiła, gdyż usłyszeli: Ja jestem chlebem żywota, kto do mnie przychodzi, nigdy łaknąć nie będzie.

W dalszej części wypowiedzi Pan Jezus zaczął wyliczać spływające błogosławieństwa:

1. Gwarancja wiecznego życia:

Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, kto wierzy we mnie, ma żywot wieczny. Ja jestem chlebem żywota (Jana 6,47-48);

Na to rzekł im Jezus: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, jeśli nie będziecie jedli ciała Syna Człowieczego i pili krwi jego, nie będziecie mieli żywota w sobie (Jana 6,53);

В своё время в Египетской империи встретились два народа. Первый — народ египетский, пользовавшийся целой цепью привилегий, какие только можно было испытать в тогдашнем мире, а второй — народ еврейский, живший под властью египтян, народ угнетённый и страждущий, возносивший мольбы к Богу Авраама, Исаака и Иакова.

В ответ на молитвы Своего народа, Господь Бог избрал Моисея, через которого решил явить милость и вывести потомков Иакова из рабства. Желающих узнать подробности этого могучего Божьего действия отсылаю ко второй книге Моисеевой. Сейчас же хотел бы обратить наше внимание на главу 12, где особое внимание уделим 7-му стиху, говорящему о принесении в жертву агнца и помазании косяков и перекладин дверей кровью этого агнца. Совершение этого обряда позволило сохранить от смерти каждого первенца в народе израильском.

Заклание агнца и его кровь обрели вневременное значение, поскольку стали прообразом, указывающим на совершенную жертву, принесённую Господом Иисусом. Именно эта жертва имеет силу освободить человека из рабства сатаны и уберечь его от вечной смерти, предоставляя все привилегии, доступные через веру Божьим детям. Апостол Пётр превозносит силу этой жертвы превыше всего, написав: «Зная, что не тленным серебром или золотом искуплены вы от суетной жизни, преданной вам от отцов, но драгоценною Кровию Христа, как непорочного и чистого Агнца» (1 Петра 1:18-19). Воспользуемся ещё одним местом Библии, говорящим о нашем Спасителе Иисусе: «вошёл однажды в святилище не с кровью козлов и тельцов, но со Своею Кровию, приобретя вечное искупление» (Евр. 9:12).

Господь Иисус, осознавая Своё предназначение, очень однозначно указывал на источник Своего учения и поступков, заявляя, что чему бы Он ни учил и что бы ни делал, Он не делает это от Себя, но верно передаёт то, что услышал и чему научился у Своего Отца.

Итак, без сомнения, мы можем принять, что установленная Господом Иисусом новозаветная пасха, то есть Вечеря Господня, была абсолютно согласна с планом Небесного Отца.

Обратимся же к Евангелию от Луки, где находим следующее высказывание Господа Иисуса: «И сказал им: очень желал Я есть с вами сию пасху прежде Моего страдания» (Лк. 22:15).

Употреблённое здесь выражение очень желал указывает на нечто чрезвычайно важное, несущее духовные ценности для участника этой пасхальной вечери! А ведь Господь Иисус не в первый раз был участником Пасхи! Однако в ней было нечто исключительно важное, что заставило Его так сильно её желать.

Осознание Своей собственной смерти и силы, проистекающей из этой жертвы, стало причиной установления Вечери Господней, приносящей столь великое благословение в жизнь Божьего дитя.

Согласно желанию Своего сердца, Господь Иисус вместе с апостолами отмечал этот великий иудейский праздник.

К этому торжеству особым образом готовились каждый дом и каждый иудей. Эта подготовка касалась, среди прочего, очищения дома и пищи, и всё внимание было обращено на способ приготовления пасхального агнца. Каждый человек должен был исполнить определённые Божьи требования, имевшие одну цель: очищение от скверны (греха) и подготовку к участию в пасхальной вечере.

Очень интересный факт отметил евангелист Иоанн, описывая удивление учеников поведением Господа Иисуса, Который «встал с вечери, снял с Себя верхнюю одежду и, взяв полотенце, препоясался. Потом влил воды в умывальницу и начал умывать ноги ученикам и отирать полотенцем, которым был препоясан» (Ин. 13:4-5).

Среди учеников возникло замешательство: что Он делает? Ведь мы чисты и готовы к Пасхе! — казалось, думали ученики. Апостол Пётр даже открыто воспротивился, сказав: Господи! Ты никогда не будешь умывать мне ноги! Полагаю, что в Петре в этот момент проявилось также очень глубокое почтение к Господу Иисусу, и он не мог себе представить, чтобы его Учитель умывал ему ноги. Кто угодно, но только не Ты, Господи!

Иисус же, исполненный мира, ответил Петру: «если не умою тебя, не имеешь части со Мною» (ср. Ин. 13:8).

Здесь произошло новое удивление. Неужели в этом акте умовения дело было не только в телесной чистоте? Каков более глубокий смысл этого действия? Господь Иисус связал его с общением с Собой, на что Пётр мгновенно отреагировал, сказав: Господи, если это должно повлиять на моё общение с Тобой, то не только омой мне ноги, но и руки, и голову!

Господь Иисус продолжает учение: «Итак, если Я, Господь и Учитель, умыл ноги вам, то и вы должны умывать ноги друг другу. Ибо Я дал вам пример, чтобы и вы делали то же, что Я сделал вам» (Ин. 13:14-15). Здесь мы вновь видим нечто новое в учении Господа Иисуса: не только Я умыл вам ноги, но и вы должны взаимно умывать ноги друг другу. Почему? Потому что во время умовения ног Господь Бог даёт Своё благословение: «Если это знаете, блаженны вы, когда исполняете» (Ин. 13:17). Итак, умовение ног является привилегией Божьего дитя, знаком послушания Евангелию, участием во Христе, открытостью к Божьим благословениям, практическим признаком признания своего брата или сестры выше себя, а также жестом любви и готовности служить. Кроме того, оно является одним из действий, подготавливающих к участию в Вечере Господней. После омовения ног ученикам Господь Иисус вновь занял Своё место за столом.

Для учеников этот особенный вечер был полон неожиданных событий, ведь вскоре они увидели, как Господь Иисус берёт хлеб: «И когда они ели, Иисус взял хлеб и, благословив, преломил и, раздавая ученикам, сказал: приимите, ядите: сие есть Тело Моё. И, взяв чашу и благодарив, подал им и сказал: пейте из неё все, ибо сие есть Кровь Моя нового завета, за многих изливаемая во оставление грехов» (Мф. 26:26-28).

Хотел бы также обратить наше внимание на Евангелие от Иоанна, в котором находим учение о благословении вкушения хлеба. Иисус напоминает ученикам события из жизни Моисея, утверждая, что не Моисей дал израильтянам хлеб с небес, но Сам Бог Отец даёт истинный хлеб с небес. Реакция апостолов была однозначной: если так, то дай нам, Господи, всегда такого хлеба! Ответ Иисуса на мгновение поразил их, ибо они услышали: «Я есмь хлеб жизни; приходящий ко Мне не будет алкать».

В дальнейшей части Своей речи Господь Иисус начал перечислять проистекающие благословения:

1. Гарантия вечной жизни:

«Истинно, истинно говорю вам: верующий в Меня имеет жизнь вечную. Я есмь хлеб жизни» (Ин. 6:47-48);

«Иисус же сказал им: истинно, истинно говорю вам: если не будете есть Плоти Сына Человеческого и пить Крови Его, то не будете иметь в себе жизни» (Ин. 6:53);

At one time in the Egyptian Empire, two nations met. The first was the Egyptian nation, enjoying an entire chain of privileges available in the world of that time, and the second was the Jewish nation, living under Egyptian rule — an oppressed and suffering people, lifting up pleas to the God of Abraham, Isaac, and Jacob.

In answer to the prayers of His people, the Lord God chose Moses, through whom He decided to show mercy and lead the descendants of Jacob out of slavery. Those interested in the details of this mighty work of God I refer to the second Book of Moses. For now, I would like to focus our attention on chapter 12, where we will pay particular attention to verse 7, which speaks of the offering of the lamb and the anointing of the doorposts and lintels with its blood. The performance of this rite allowed every firstborn in the nation of Israel to be spared from death.

The slain lamb and its blood took on a timeless dimension, for they became a foreshadowing pointing to the perfect sacrifice offered by the Lord Jesus. It is precisely this sacrifice that has the power to free man from Satan's bondage and to shield him from eternal death, granting all the privileges available through faith to God's children. The apostle Peter exalts the power of this sacrifice above everything, writing: "knowing that you were ransomed from the futile ways inherited from your forefathers, not with perishable things such as silver or gold, but with the precious blood of Christ, like that of a lamb without blemish or spot" (1 Peter 1:18-19). Let us draw also on another passage of Scripture speaking of our Savior Jesus: "he entered once for all into the holy places, not by means of the blood of goats and calves but by means of his own blood, thus securing an eternal redemption" (Heb. 9:12).

The Lord Jesus, being aware of His mission, very clearly pointed to the source of His teaching and conduct, stating that whatever He taught or did, He did not do it of Himself, but faithfully passed on what He had heard and learned from His Father.

Thus, without a doubt, we may accept that the New Testament Passover instituted by the Lord Jesus — that is, the Lord's Supper — was entirely in agreement with the plan of the Heavenly Father.

Let us turn, then, to the Gospel of Luke, where we find the following statement by the Lord Jesus: "And he said to them, 'I have earnestly desired to eat this Passover with you before I suffer'" (Luke 22:15).

The phrase used here, earnestly desired, points to something extremely significant, bringing spiritual value to the participant of this Passover meal! And yet the Lord Jesus was not participating in the Passover for the first time! Yet there was something exceptionally important in it that caused Him to desire it so intensely.

The awareness of His own death and of the power flowing from this sacrifice was the reason for the institution of the Lord's Supper, which brings so great a blessing into the life of a child of God.

In accordance with the desire of His heart, the Lord Jesus, together with the apostles, observed this great Jewish feast.

Every household and every Jew prepared for this celebration in a special way. This preparation involved, among other things, the cleansing of the house and of the food, and all attention was focused on the manner of preparing the Passover lamb. Every person had to fulfill certain requirements set by God, which had one purpose: cleansing from defilement (sin) and preparation for participation in the Passover meal.

A very interesting fact was recorded by the evangelist John, describing the disciples' astonishment at the conduct of the Lord Jesus, who "rose from supper. He laid aside his outer garments, and taking a towel, tied it around his waist. Then he poured water into a basin and began to wash the disciples' feet and to wipe them with the towel that was wrapped around him" (John 13:4-5).

Consternation arose among the disciples: What is He doing? After all, we are clean and prepared for the Passover! — the disciples seemed to think. The apostle Peter even openly objected, saying: Lord, You will never wash my feet! I believe that in this moment Peter was also moved by a very deep reverence for the Lord Jesus, and he could not imagine his Master washing his feet. Anyone but You, Lord!

Jesus, however, filled with peace, answered Peter: "If I do not wash you, you have no share with me" (cf. John 13:8).

At this point there came yet another surprise. Was this act of washing perhaps not only about bodily cleanliness? What is the deeper meaning of this act? The Lord Jesus tied it to fellowship with Himself, to which Peter instantly responded, saying: Lord, if this is to affect my fellowship with You, then not only wash my feet, but also my hands and my head!

The Lord Jesus continues His teaching: "If I then, your Lord and Teacher, have washed your feet, you also ought to wash one another's feet. For I have given you an example, that you also should do just as I have done to you" (John 13:14-15). Here we again see something new in the teaching of the Lord Jesus: not only did I wash your feet, but you too should wash one another's feet. Why? Because in the washing of feet, the Lord God grants His blessing: "If you know these things, blessed are you if you do them" (John 13:17). Thus, the washing of feet is a privilege of a child of God, a sign of obedience to the gospel, a share in Christ, an openness to God's blessings, a practical expression of regarding one's brother or sister as more important than oneself, as well as a gesture of love and readiness to serve. Moreover, it is also one of the acts of preparation for participation in the Lord's Supper. After washing the disciples' feet, the Lord Jesus once again took His place at the table.

For the disciples, this extraordinary evening was full of unexpected events, for soon afterward they saw the Lord Jesus take bread: "Now as they were eating, Jesus took bread, and after blessing it broke it and gave it to the disciples, and said, 'Take, eat; this is my body.' And he took a cup, and when he had given thanks he gave it to them, saying, 'Drink of it, all of you, for this is my blood of the covenant, which is poured out for many for the forgiveness of sins'" (Matt. 26:26-28).

I would also like to draw our attention to the Gospel of John, in which we find teaching about the blessing of eating the bread. Jesus reminds the disciples of events from the life of Moses, stating that it was not Moses who gave the Israelites bread from heaven, but that God the Father Himself gives the true bread from heaven. The apostles' reaction was unequivocal: if that is so, then Lord, give us this bread always! Jesus's answer left them momentarily stunned, for they heard: "I am the bread of life; whoever comes to me shall not hunger."

In the further part of His discourse, the Lord Jesus began to list the blessings that flow from this:

1. The guarantee of eternal life:

"Truly, truly, I say to you, whoever believes has eternal life. I am the bread of life" (John 6:47-48);

"So Jesus said to them, 'Truly, truly, I say to you, unless you eat the flesh of the Son of Man and drink his blood, you have no life in you'" (John 6:53);

Einst trafen im ägyptischen Reich zwei Völker aufeinander. Das erste war das ägyptische Volk, das alle Privilegien genoss, die man in der damaligen Welt genießen konnte, und das zweite war das jüdische Volk, das unter der Herrschaft der Ägypter lebte – ein unterdrücktes und leidendes Volk, das Bitten zu dem Gott Abrahams, Isaaks und Jakobs emporhob.

Als Antwort auf die Gebete seines Volkes erwählte der Herr Gott Mose, durch den er beschloss, Barmherzigkeit zu erweisen und die Nachkommen Jakobs aus der Knechtschaft herauszuführen. Wer sich für die Einzelheiten dieses mächtigen Wirkens Gottes interessiert, sei auf das zweite Buch Mose verwiesen. Im Moment möchte ich unsere Aufmerksamkeit auf Kapitel 12 lenken, wo wir besondere Aufmerksamkeit dem 7. Vers widmen, der vom Opfern eines Lammes und von der Bestreichung der Türpfosten und Türstürze mit dem Blut dieses Lammes spricht. Die Vollziehung dieses Ritus ermöglichte es, jeden Erstgeborenen im Volk Israel vor dem Tod zu bewahren.

Das geschlachtete Lamm und sein Blut erlangten eine zeitlose Dimension, denn sie wurden zum Vorbild, das auf das vollkommene Opfer hinweist, das der Herr Jesus dargebracht hat. Gerade dieses Opfer hat die Kraft, den Menschen aus der Knechtschaft des Satans zu befreien und ihn vor dem ewigen Tod zu bewahren, indem es alle Vorrechte gewährt, die durch den Glauben den Kindern Gottes zur Verfügung stehen. Der Apostel Petrus erhebt die Kraft dieses Opfers über alles, wenn er schreibt: „denn ihr wisst, dass ihr nicht mit vergänglichem Silber oder Gold erlöst seid von eurem eitlen Wandel nach väterlicher Weise, sondern mit dem teuren Blut Christi als eines unschuldigen und unbefleckten Lammes" (1. Petrus 1,18-19). Nehmen wir noch eine weitere Bibelstelle hinzu, die von unserem Erlöser Jesus spricht: „ist er einmal in das Heiligtum eingegangen, nicht mit dem Blut von Böcken und Kälbern, sondern mit seinem eigenen Blut, und hat eine ewige Erlösung erworben" (Hebräer 9,12).

Der Herr Jesus, sich seiner Sendung bewusst, wies sehr eindeutig auf die Quelle seiner Lehre und seines Handelns hin, indem er feststellte, dass er, was auch immer er lehrte oder tat, dies nicht aus sich selbst heraus tat, sondern treu weitergab, was er von seinem Vater gehört und gelernt hatte.

So können wir ohne Zweifel annehmen, dass das vom Herrn Jesus eingesetzte neutestamentliche Passah, also das Abendmahl des Herrn, vollkommen im Einklang mit dem Plan des himmlischen Vaters stand.

Wenden wir uns daher dem Lukasevangelium zu, wo wir folgende Aussage des Herrn Jesus finden: „Und er sprach zu ihnen: Mich hat herzlich verlangt, dies Passahlamm mit euch zu essen, ehe ich leide" (Lukas 22,15).

Die hier verwendete Wendung herzlich verlangt weist auf etwas außerordentlich Bedeutsames hin, das geistliche Werte für den Teilnehmer dieses Passahmahls mit sich bringt! Dabei war der Herr Jesus nicht zum ersten Mal Teilnehmer des Passah! Doch es war etwas außerordentlich Wichtiges darin, das ihn so sehr danach verlangen ließ.

Das Bewusstsein des eigenen Todes und der aus diesem Opfer fließenden Kraft war der Grund für die Einsetzung des Abendmahls des Herrn, das so großen Segen in das Leben eines Kindes Gottes bringt.

Gemäß dem Verlangen seines Herzens feierte der Herr Jesus zusammen mit den Aposteln dieses große jüdische Fest.

Auf dieses Fest bereiteten sich jedes Haus und jeder Jude auf besondere Weise vor. Diese Vorbereitung betraf unter anderem die Reinigung des Hauses und der Speisen, und die ganze Aufmerksamkeit richtete sich auf die Art der Zubereitung des Passahlamms. Jeder Mensch musste bestimmte göttliche Erwartungen erfüllen, die einem Ziel dienten: der Reinigung von Unreinheit (Sünde) und der Vorbereitung auf die Teilnahme am Passahmahl.

Eine sehr interessante Tatsache hielt der Evangelist Johannes fest, als er die Überraschung der Jünger über das Verhalten des Herrn Jesus beschrieb, der „von dem Abendmahl aufstand, legte seine Kleider ab und umgürtete sich mit einem Leinentuch. Danach goss er Wasser in ein Becken und fing an, den Jüngern die Füße zu waschen und sie mit dem Leinentuch zu trocknen, mit dem er umgürtet war" (Johannes 13,4-5).

Unter den Jüngern entstand Verwirrung: Was tut er da? Wir sind doch rein und für das Passah vorbereitet! – so schienen die Jünger zu denken. Der Apostel Petrus widersprach sogar offen und sagte: Herr! Du wirst mir niemals die Füße waschen! Ich glaube, dass in Petrus in diesem Moment auch eine sehr tiefe Ehrfurcht vor dem Herrn Jesus wirkte, und er konnte sich nicht vorstellen, dass sein Meister ihm die Füße waschen sollte. Wer auch immer, nur nicht Du, Herr!

Jesus hingegen, erfüllt von Frieden, antwortete Petrus: „Werde ich dich nicht waschen, so hast du kein Teil mit mir" (vgl. Johannes 13,8).

An dieser Stelle kam es zu einer erneuten Überraschung. Ging es bei diesem Akt des Waschens etwa nicht nur um körperliche Reinheit? Was ist die tiefere Bedeutung dieses Aktes? Der Herr Jesus verband ihn mit der Gemeinschaft mit sich selbst, worauf Petrus blitzschnell reagierte und sagte: Herr, wenn dies meine Gemeinschaft mit Dir beeinträchtigen soll, dann wasche nicht nur meine Füße, sondern auch meine Hände und mein Haupt!

Der Herr Jesus setzt seine Lehre fort: „So nun ich, euer Herr und Meister, euch die Füße gewaschen habe, so sollt auch ihr euch untereinander die Füße waschen. Ein Beispiel habe ich euch gegeben, damit ihr tut, wie ich euch getan habe" (Johannes 13,14-15). Wir sehen hier erneut etwas Neues in der Lehre des Herrn Jesus: Nicht nur ich habe euch die Füße gewaschen, sondern auch ihr sollt einander gegenseitig die Füße waschen. Warum? Weil der Herr Gott beim Fußwaschen seinen Segen gewährt: „Wenn ihr dies wisst, selig seid ihr, so ihr es tut" (Johannes 13,17). So ist das Fußwaschen ein Vorrecht eines Kindes Gottes, ein Zeichen des Gehorsams gegenüber dem Evangelium, Anteil an Christus, Öffnung für Gottes Segnungen, ein praktisches Zeichen der Anerkennung des Bruders oder der Schwester als höherstehend, sowie eine Geste der Liebe und der Dienstbereitschaft. Darüber hinaus stellt es auch eine der Handlungen dar, die auf die Teilnahme am Abendmahl des Herrn vorbereiten. Nachdem er den Jüngern die Füße gewaschen hatte, nahm der Herr Jesus wieder seinen Platz am Tisch ein.

Für die Jünger war dieser besondere Abend voller unerwarteter Ereignisse, denn bald sahen sie, wie der Herr Jesus Brot nahm: „Da sie aber aßen, nahm Jesus das Brot, dankte und brach's und gab's den Jüngern und sprach: Nehmet, esset; das ist mein Leib. Und er nahm den Kelch und dankte, gab ihnen den und sprach: Trinket alle daraus; das ist mein Blut des neuen Testaments, welches vergossen wird für viele zur Vergebung der Sünden" (Matthäus 26,26-28).

Ich möchte unsere Aufmerksamkeit auch auf das Johannesevangelium lenken, in dem wir eine Lehre über den Segen des Brotessens finden. Jesus erinnert die Jünger an Ereignisse aus dem Leben Moses und stellt fest, dass nicht Mose den Israeliten das Brot vom Himmel gab, sondern Gott der Vater selbst das wahre Brot vom Himmel gibt. Die Reaktion der Apostel war eindeutig: Wenn das so ist, dann gib uns, Herr, immer dieses Brot! Jesu Antwort verblüffte sie für einen Moment, denn sie hörten: „Ich bin das Brot des Lebens. Wer zu mir kommt, den wird nicht hungern."

Im weiteren Verlauf seiner Rede begann der Herr Jesus, die daraus fließenden Segnungen aufzuzählen:

1. Die Garantie des ewigen Lebens:

„Wahrlich, wahrlich, ich sage euch: Wer an mich glaubt, der hat das ewige Leben. Ich bin das Brot des Lebens" (Johannes 6,47-48);

„Da sprach Jesus zu ihnen: Wahrlich, wahrlich, ich sage euch: Werdet ihr nicht essen das Fleisch des Menschensohnes und trinken sein Blut, so habt ihr kein Leben in euch" (Johannes 6,53);

Kontakt

Skontaktuj się z nami – chętnie odpowiemy na Twoje pytania.

Adres e-mail
legnica@chwz.org.pl
Telefon
+48 *** *** 092
Dane bankowe
36 1020 3017 0000 2602 0119 6518

Godziny nabożeństw

Regularne spotkania. Ewentualne zmiany w planie sprawdzisz w kalendarzu.

Adres

Odwiedź nas na miejscu – zapraszamy do naszego zboru.

Otwórz w Mapach